εσύ κ' εγώ / #2

η εξέλιξη της ιστορίας είναι ανοιχτή σε όλους.
Στείλτε τις ιδέες σας!

ΚΡΙΣΗ

σπάργανα / ποιήματα

Πότε θα φτάσουμε στις ακτές της σάρκας
χωρίς να διψάει το πνεύμα του ναυαγού;



Αυτοπροσωπογραφία

Ραπτομηχανές υφαίνουν
με γάζες από τις μούμιες επιθυμίες
τους ιστούς από τις φλέβες.

Κορνιζαρισμένα ιερατεία
στολίζουν μουσεία ταριχευμένων ζώων
χωρίς παράθυρα.

Αντλίες ανεμόμυλων
τραβούν το φως και τις σκιές
στο υπόγειο.

Από πάνω τα κυπαρίσσια προσκυνούν
τις κοιλάδες των οστών.

Άκαμπτες σπηλιές
νανουρίζουν το ένστικτο.

Οι γέφυρες των δοντιών τραυλίζουν
Σε μοναχούς διαβάτες με πόδια διαβήτες
ημιτελής κύκλους χωρίς κέντρο.

Κάθε σούρουπο
τα όρνια με τα χυμένα σωθικά
περιστρέφονται μέχρι να πέσουν
πίσω απ’ τους ορίζοντες των βλεφάρων.

Στις ακτές γλώσσες
πεινασμένοι ελέφαντες
σαλπίζουν τον ερχομό του.

Το σημείο άθικτο
σε σχεδία από βαθιές αναπνοές
επιπλέει στον ποταμό που στην πρώτη του εκβολή
έχυσε το γάλα ζεστό.

Το μωρό βγήκε με το κεφάλι
και το κλάμα μύριζε φονικό.



γέννα

Υπομονετικός υπόνομος δεμένος στα σκοτάδια του,
με την αβεβαιότητα της αιώνιας υπόσχεσης,
να ξεβράζει φως.

Νεογέννητα μάτια,
κουκούλια προστατευμένα με σπέρμα κοράκων,
δάκρυα σαλίγκαρου, αλάτι βράχου,
σε αιχμές όλο φωτιά παλουκωμένα.

Ηλιακά ρολόγια υφαίνουν τις σκιές
και ζεσταίνουν την μέρα
με την αύρα της άμμου,
τις στάχτες του χρόνου.

Γυαλίζουν οι πέτρες στο πέρασμα της όασης
με τα τρεχάμενα τραγούδια από τις μονότονες πηγές.
Στοιβάζονται με ξεθωριασμένες οράσεις οι λαβύρινθοι,
αναστεναγμοί και βαθιές αναπνοές.
Αναρωτιούνται τα παλιά κτίσματα, απολογούνται τα θεμέλια,
Μακρόσυρτες φωνές και απότομες σιωπές.

Ανοίγουν πηγάδια τα χέρια,
χορεύουν τα σπλάχνα,
σε λάκκο από αίμα ξεδιψάει η πεταλούδα.

Κρύβει το κλάμα του παιδιού η οργωμένη γη,
στην αγκαλιά της μοναχή απ’ την ντροπή τους,
μην σκύψουν τα περήφανα δέντρα
και σταματήσουν το πανάρχαιο μοιρολόι.

Μην ξεχαστούν οι μνήμες στα κεφάλια
και οι οξείες και αμβλείες γωνίες στις αγκαλιές.

Να μην σπάσουν οι γεμάτα μνήματα κορμοί
και οι εικόνες κουφάλες του νου

Να μην ζωντανέψουν από ασφυξία οι νεκροί
και σταματήσει να αναπνέει ο ουρανός.

Απόν

Γη / ποίηση

I.
Φωνές που σιωπηλά ουρλιάζουν
Σταγόνες από λεμόνι στα μάτια
Κίτρινη η όψη σου
Σε κοιτούσα από ώρα
από το παράθυρο
Προσπαθούσες να αυνανίσεις το γέλιο σου
μπροστά από τον αντικατοπτρισμό της κλειστής τηλεόρασης

Κι έτσι ξαφνικά
πετάχτηκε το βλέμμα σου πάνω μου,
Κόπηκε το γέλιο,
μαχαίρι
Καρφώθηκε στην τηλεόραση
Έσπασε την οθόνη
και το πρόσωπο σκορπίστηκε στο πάτωμα
έγινε χίλια κομμάτια
Άλλού το μάτι
Άλλού το βλέμμα
Κίτρινα κομμάτια παντού
Έκλαιγα δυνατά
για να με ακούσουν τα κομμάτια
Να υπακούσουν στον νόμο της συνοχής
- που υπαγόρευαν τα δάκρυα-
Λύγισαν τα πόδια μου μπροστά στην όψη μου
Το παράθυρο έγινε τοίχος
πέτρινος
Δεν υπάρχει όραση
Ούτε οσμή
Μόνο αλμυρά δάκρυα
Και οι λυγμοί μου στα αυτιά μου
Λυγμός που έγινε τραγούδι
Επανάσταση
Ανάσταση
Αλάτι που έφαγε την πέτρα
γκρέμισε τα τείχη.
Έτριψα τα πόδια μου στον ήλιο
με σκόνη από τον πόνο
με πόνο από το σώμα
με σώμα από σκόνη
Ύπαρξη από τον ίδιο μου τον θάνατο
Θάνατος με σκοπό την επιβίωση

II.
Το κρυφό σου χαμόγελο είδα
και τα μάτια τα φλεγόμενα,
τα ενοχικά
Τα μάτια που τα πάντα μαρτύρησαν
αυτοί οι προδότες της ψυχής σου
που με τέτοιο θράσος
χωρίς καμιά κουκούλα
με τεντωμένο χέρι
έδειξαν τη μυστική σου επιθυμία.

Κι ύστερα είδα τα λόγια
που όπως έτρεχαν να ελευθερωθούν από την γλώσσα σου
έφτιαχναν το πιο όμορφο παραμύθι,
το πιο πολύχρωμο κουκλοθέατρο,
μ’αυτές τι ξύλινες μαριονέτες,
που χόρευαν στον αέρα και γελούσαν
και στα χέρια και το κεφάλι μου
ξάπλωναν να ξεκουραστούν

Το σώμα σου είδα
Να ιδρώνει
Το δέρμα σου
Να ανατριχιάζει
Τα μάτια
να μπερδεύονται,
αν θέλουν να μείνουν κλειστά
ή να ανοίξουν
και να φωτογραφίσουν το τοπίο

Το στόμα σου είδα,
να λιποθυμάει,
να ζητάει τον πόνο, από τα δόντια
και την ανάσα
να γλύφει τον λαιμό και την ακοή μου

Είδα εσένα καλέ μου
να ελευθερώνεσαι
και να φυλακίζεσαι
Να πονάς,
να κλαις,
να μισείς,
να αγαπάς
και να πετάς
Είδα κι εμένα,
να κολυμπάω μέσα σου, γυμνή
να κάθομαι στην τάξη
και να ακούω την παράδοση, σιωπηλά
Κι ύστερα,
να κάθομαι στην έδρα σου
και να σου δείχνω τη θάλασσα
και τα ψάρια που κρύβει μέσα της
Σε είδα πολλές φορές καλέ μου,
Σε κοίταξα άλλες τόσες
Σε βλέπω,
Κοίτα με,
Με βλέπεις;

HOMO LUDENS

μικρές αρνητικές ιστορίες / I. Αγαπητό ημερολόγιο

Αγαπητό Ημερολόγιο,

Σήμερα το πρωί άνοιξα τα μάτια μου και κοίταξα το ταβάνι.

Βρισκόμουν στο κρεβάτι μου, στην ίδια θέση όπου θυμόμουν ότι κοιμήθηκα.

Το μαξιλάρι μου, μύριζε μούχλα...

Μου ήρθε αναγούλα. Δεν σηκώθηκα γιατί ένιωθα έντονα την υγρασία γύρω στο δωμάτιο. Έτσι και αλλιώς ήμουν μουδιασμένη από τον ύπνο.

Την επόμενη στιγμή κάρφωσα το βλέμμα μου ευθεία. Ακριβώς από πάνω μου, μια τεράστια κατσαρίδα έπαιζε με τις κεραίες της και μου χαμογελούσε. Άρχισα να παρατηρώ το γυαλιστερό κέλυφος και τα αγκαθωτά πόδια της.

Ένιωσα ναυτία. Ήξερα ότι σε λίγο θα έπεφτε πάνω στο κεφάλι μου και θα έμπαινε μέσα στο μυαλό μου. Ήταν αδύνατο να αντιδράσω.

Ένα κρύο ρεύμα διαπέρασε όλο το κορμί μου...

Μόνο τότε σκεπάστηκα ολόκληρη με την καφέ κουβέρτα μου. Η μυρωδιά της οποίας, από τη βρώμα και τον ιδρώτα, ήταν ανυπόφορη. Έβγαλα το κεφάλι απ’έξω και κοίταξα αριστερά στο κομοδίνο με τις ξεραμένες τριανταφυλλιές. Ανάμεσα στα φύλλα και στα μπουμπούκια περπατούσαν κι άλλες, πιο μικρές κατσαρίδες. Θέλησα να τις διώξω, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να κάνω μια ασθενική χειρονομία μέσα από τη κουβέρτα.

Τα άκρα μου ήταν κρύα και άκουγα το αίμα να κυλάει σιγά μέσα στις φλέβες μου, να φτάνει στην καρδιά μου, που χτυπούσε αργά και να συνεχίζει το μονότονο κύκλο του.

Δεν ήθελα και δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Το πάτωμα ήταν πιο επικίνδυνο! Έβλεπα σκιές χωμένες, να ξεγλιστράνε ανάμεσα στις γωνίες του δωματίου και στις τρύπες του παλιού παρκέ.

Ακούστηκε μια αδύναμη ηχώ.

Κάποιος με φώναζε από το διάδρομο. Καλύφθηκα ξανά με την μουχλιασμένη κουβέρτα. Άκουσα την κατσαρίδα να χτυπάει πάνω της. Περπατούσε πάνω κάτω γρήγορα, κάνοντας ένα περίεργο θόρυβο καθώς τα πόδια της μπλέκονταν στις ίνες του συνθετικού μαλλιού. Άρχισα να ανατριχιάζω.

Έχω βάλει τώρα την κουβέρτα σφιχτά κάτω από το στρώμα αλλά και πάλι νιώθω τις κατσαρίδες πάνω στα γυμνά μου πόδια. Μπαίνουν παντού! Είναι μικρές, πολύ μικρές και είναι πάντα εδώ, τις έχω μάθει καλά. Έχουν αυτοσκοπό να με παρανοούν. Στροβιλίζονται γύρω από τα δάχτυλα του χεριού μου. Τρυπώνουν κάτω από τα νύχια μου και με κοροϊδεύουν. Ξαπλώνουν πάνω στο μαξιλάρι μου. Τις νιώθω συχνά μέσα στα ρουθούνια μου. Παγιδεύονται στις τρίχες μου.

Κάποιος με φωνάζει πάλι. . .

Σιωπή...

Δεν μπορώ να σηκωθώ.

Είναι πιο επικίνδυνα έξω...

Δε καταλαβαίνω γιατί, μα βγαίνω από την κουβέρτα. Βαριέμαι. Κανείς δεν με φωνάζει πια. Η μεγάλη κατσαρίδα αρχίζει να κουνάει άτσαλα τις κεραίες της και να τρώει την μούχλα. Δε δείχνει να χορταίνει και με κοιτάει. Ο τοίχος σιγά, σιγά γεμίζει σκιά. Σκοτεινιάζει. Δεν είναι όμως νύχτα. Έρχονται όλες καταπάνω μου. Δε με απασχολεί.

Με ξαφνιάζει αυτή η παθητικότητα αλλά δεν θέλω να κουνηθώ. Βαριέμαι πολύ. Δεν είμαι μουδιασμένη από τον ύπνο. Είμαι μουδιασμένη από τη ζωή μου.

Βρίσκομαι καιρό σε αυτή την θέση και κάθε μέρα βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά στη λήθη. Καμιά φορά αισθάνομαι ζεστές σταγόνες να τρέχουν από τα μάτια μου στα μάγουλά μου και πνίγομαι ακόμα πιο πολύ. Δεν γνωρίζω γιατί δημιουργούνται αυτά τα δάκρυα...

Δεν υπάρχει κανένα ερέθισμα, κανένα αίτιο που να μου δικαιολογεί τη δημιουργία τους.

Πλέον, η πιο όμορφη στιγμή είναι εκείνη καθώς ξυπνάω και δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πού είμαι, ποια είμαι και πού βρίσκομαι. Αυτή η στιγμή δεν έχει διάρκεια. Σβήνει μέσα στα κλάσματα του δευτερολέπτου.

Επιστρέφω στο παρόν, αναπολώντας την μοναδική εκείνη ώρα που τίποτα δεν έχει αρχή και τέλος, που δεν υπάρχει κανένα λάθος, κανένας άνθρωπος, καμία τομή να με διαπερνάει, καίγοντας το εσωτερικό μου. Υπάρχει μόνο εκείνο το αιώνιο κενό…

Eλεύθερο ...

Οι κατσαρίδες είναι πολύ κοντά μου τώρα. Νιώθω την πίσσα τους να στάζει πάνω μου, κανένας ήχος, καμία ενοχή. Σκεπάζομαι πάλι και περιμένω.

Έτσι και αλλιώς αν δεν έρθουν σήμερα, θα έρθουν αύριο.

Σουζάνα

Εισαγωγή στη γεωπνευματική διαδικασία και την ιδιομόρφωση / 1ο μέρος

Στη πρόταση της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης το σύμπαν, αυτό που φαντάζει να τα περιέχει όλα και μέσα στο οποίο βρίσκονται τα πάντα, αποτελεί τον κόσμο ως καταστροφή των εγκαταστάσεων, που μεγιστοποιούνται. Ως η θέση του χώρου, που αυτές αναπτύσσονται. Ως όλες αυτές οι θέσεις και η διευθέτησή τους, συγκροτώντας το ένα, συμπαγές και ομοιογενές όλο.
Τα σώματα δεν υπάρχουν σε διάκριση μεταξύ τους ως αντικείμενα καθαυτά, αυτοτελή, ξέχωρα και ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Τέτοια εμφανίζονται πρώτον ως συμπέρασμα της ανθρώπινης αντίληψης , διαχειριζόμενη τις αισθήσεις, στην απόπειρα της να κατανοήσει το μικροπεριβάλλον της και δεύτερον – με αμφίδρομη σχέση οι δύο περιπτώσεις - σε παγιωμένες φιλοσοφικές πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις, θρησκευτικά δόγματα και οικονομικο-κοινωνικά συστήματα, τα οποία λιγότερο ή περισσότερο στηρίζονται και υποστηρίζουν το σχήμα τύπου:

άτομο - μονάδα – όριο – σύνορο – κατηγορία – ιεράρχηση

Όπως τα αντικείμενα δεν υφίστανται ως ασυνέχειες και τα γεγονότα σε αναλογία δεν αποτελούν περιορισμένα και απομονωμένα το ένα από το άλλο συμβάντα. Για τις διακρίσεις και σε αυτή την περιοχή ισχύουν οι δύο προαναφερόμενες συνθήκες. Τα φαινόμενα και τα τεκταινόμενα στην γεωπνευματική διαδικασία και την ιδιομόρφωση είναι το ένα, καθολικό και πολυδιάστατο γεγονός.
Η βάση της πρότασης είναι ο τρόπος, με τον οποίο επιδρά το γεγονός στο όλο και αντίστροφα, καθώς και το πώς και κατά πόσο η αλληλοεπίδρασή τους συγκροτεί το όλο-γεγονός.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μετακίνηση ενός αντικειμένου από ένα σημείο Α προς ένα άλλο σημείο Β, δεν είναι παρά η στον χρόνο - ως επανάληψη του χώρου - σταδιακή και συνεχή μεταβολή της δομής του όλου. Μία διαρκής διαδικασία έλλειψης και συμπλήρωσης, υπό το καθεστώς του ενός δισυπόστατου συστήματος δύναμη-κίνηση. Ο βασικός αυτός μηχανισμός του γεγονότος προκαλεί συσσωρεύσεις, μετατοπίσεις, συνδέσεις και διαλύσεις των στοιχείων του όλου στην περιοχή μεταξύ του σημείου Α και Β, επηρεάζοντας στην συνέχεια το περιβάλλον της περιοχής και εντέλει το όλο. Η ενέργεια αυτή μας φανερώνεται με τις καταστάσεις της ύλης ( στερεή – υγρή – αέρια ), το βαθμό διαφάνειάς της, τις διαφορές στην υφή της και τις μεταβολές της θερμοκρασίας της.

Ο όλος χώρος, ο χώρος του όλου είναι ένας γεωπνευματικός χώρος.
Στο επίθετο γεωπνευματικός αποτυπώνεται η δημιουργία της λέξεως πάνω στην οποία θα εφαρμόζεται, θα συσσωρεύεται και θα φορτίζεται η έννοια, της από εδώ και στο εξής απόπειρας ταύτισης της ύλης και του πνεύματος σε ένα μοναδικό σώμα, στο ένα και το αυτό σώμα της λέξης του γεωπνευματικού της γεωπνευματικής έννοιας. Ταύτισης ως αέναα εναλλασσόμενη και σύγχρονη εσωτερίκευση και εξωτερίκευση της ύλης στο πνεύμα και αντίστροφα.

Η Γαία που σμίγει με τον Ουρανό. Ο άνθρωπος μεταξύ ουρανού και γης, το ανθρώπινο σώμα αγωγός του ουρανού με τη γη.

Η γη ως αρχέγονο σύμβολο της ύλης, του στερεού και του σταθερού. Αυτό που το διακρίνουμε και το ορίζουμε. Η βάση, πάνω στην οποία στηριζόμαστε. Το χειροπιαστό.
Και ο ουρανός, που διαρκώς πνέει πάνω απ’τα κεφάλια μας, ως σύμβολο του πνεύματος, της ψυχής, της ιδέας και του ονείρου. Αυτό που πάντοτε κινείται και πάντοτε μας διαφεύγει. Το άυλο, που δε το ορίζουμε παρά μόνο το φανταζόμαστε. Το άπιαστο. Η γεωπνευματική έννοια ως φορέας του αέναου στέκομαι.

Στον γεωπνευματικό χώρο του όλου, μπορούμε αξιωματικά να ορίσουμε επιμέρους μεγέθη γεωπνευματικών χώρων. Ο κάθε άνθρωπος ως γεωπνευματικός χώρος, το σύνολο των ανθρώπων ως άλλος, το σώμα της ανθρωπότητας, η ανθρωπότητα και η γη, ο άνθρωπός και το ζώο και οποιοδήποτε άλλο σύστημα.
Θα ξεκινήσουμε αναλύοντας τον άνθρωπο ως γεωπνευματικό χώρο και διαδοχικά διάφορα άλλα συστήματα, συσχετίζοντάς τα μεταξύ τους για να καταλήξουμε να συνθέσουμε τον ενιαίο, τον ένα γεωπνευματικό χώρο του όλου.
Η έλευση της ύπαρξης, η γέννηση του ανθρώπου, το έτος μηδέν του καθενός, σηματοδοτεί την αρχή της δημιουργίας και της περαιτέρω ανάπτυξης του γεωπνευματικού του χώρου μέσω της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Με τη γέννηση ξεκινάει η διόγκωση της ύπαρξης σε κάποιο σημείο του όλου. Το αρχικό αυτό σημείο προοδευτικά μετατρέπεται στο εσωτερικό κέντρο, από το οποίο αναπτύσσεται και επεκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση και προς κάθε εξωτερικό σημείο η ύπαρξη. Σαν ένα συμπαγές πολύμορφο μπαλόνι, το οποίο φουσκώνει μέσα σε ένα ανάλογο αλλά μεγαλύτερο τέτοιο μπαλόνι. Όπως ο χώρος της ύπαρξης επεκτείνεται προς όλες τις διευθύνσεις, έτσι ως συνέχεια ο χρόνος, κατά τον οποίο συντελείται η επέκταση αυτή, εκδηλώνεται σφαιρικά ως ανομοιόμορφη ανάπτυξη ενός πολύεδρου αστεριού με καμπύλες ακμές και στρογγυλεμένες κορυφές, υπερβαίνοντας μία γραμμική αλληλουχία επεισοδίων, απόρροια του αδιάρρηκτου γεγονότος. Ένα σώμα και ένα πνεύμα συγκροτούν έναν αρκετό άνθρωπο, ο οποίος γεννιέται ως ένας καινούργιος χώρος, που συμπιέζει και συμπιέζεται από τον υπάρχον μέχρι εκείνη τη στιγμή χώρο. Το σώμα του ανθρώπου είναι η αιώνια μήτρα του γεωπνευματικού του χώρου. Ένας γεωπνευματικός χώρος στέρεος εξωτερικά και όσο τον διατρέχουμε από κάθε σημείο, κάθε μοίρα, κάθε πόρο της επιδερμίδας προς το αρχικό σημείο-εσωτερικό κέντρο, περνάμε βαθμιαία από την στέρεα, στην υγρή και προσεγγίζουμε εσχάτως την αέρια κατάσταση της υπόστασης του ανθρώπου. Διανύοντας συγχρόνως την έκταση από το πραγματικό και αισθητό προς το φανταστικό και συμβολικό.
Κάθε εξωτερικό σημείο του ανθρώπινου σώματος είναι και μία δίοδος εσωτερίκευσης, διάλυσης του εξωτερικού γεωπνευματικού χώρου στον εσωτερικό γεωπνευματικό χώρο μέσω των πέντε αισθήσεων.
Από τα ανοίγματα της όρασης, της όσφρησης, της ακοής, της γεύσης και της αφής εισέρχονται, από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης, εξωτερικά ερεθίσματα όπως αγγίγματα, ακούσματα, συναισθήματα, μυρωδιές, γεύσεις, όψεις, σκέψεις, ιδέες, πράξεις, εμπειρίες, βιώματα, συμβάντα, μνήμες, συμπεράσματα, κώδικες, αρχές και κανόνες που ως γεωπνευματικά στοιχεία επικάθονται και καθιζάνουν όλο και πιο βαθιά στον γεωπνευματικό χώρο του κάθε ανθρώπου. Όπως στη γη, στον γεωλογικό χώρο από τα χημικά στοιχεία υπό την άσκηση των δυνάμεων, των αντιδράσεων, της πίεσης και της θερμοκρασίας δημιουργούνται χημικές ενώσεις, ορυκτά και πετρώματα, έτσι κατά αντιστοιχία συμπεριφέρονται και τα παραπάνω γεωπνευματικά στοιχεία στον γεωπνευματικό χώρο. Η αναλογική αυτή σχέση αποτελεί και την βασική αρχή της γεωπνευματικής διαδικασίας.
Ο κάθε καινούργιος γεωπνευματικός χώρος ακαριαία από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του και εμφάνισής του υπόκεινται σε μία διαρκή εισροή των γεωπνευματικών στοιχείων – από μία κρύα πέτρα μέχρι μία χαμηλόφωνα ειπωμένη λέξη - που συγκροτούν τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Οι ποσότητες στοιχείων αυτής της εισροής είναι ακαθόριστες αλλά σίγουρα μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές, που το κόσκινο της αντίληψης φιλτράροντας τις αισθήσεις καταφέρνει να συγκρατήσει στην επιφάνεια της συνείδησης και προλαβαίνει να καταγράψει στην άμεσα ανακαλούμενη μνήμη.
Τα μεγέθη των ερεθισμάτων ενός συμβάντος, οι διαστάσεις της μνήμης που αυτά καταλαμβάνουν και τα σώματα των συναισθημάτων που αναφύονται μεταβάλλονται καθώς αποκολλώνται από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο και καταβυθίζονται προς το κέντρο του εσωτερικού γεωπνευματικού χώρου ενώ συγχρόνως απομακρύνονται από το χρονικό κέντρο, στο οποίο λαμβάνει χώρα το εκάστοτε συμβάν. Τα στοιχεία αυτά κατά την εκκίνησή τους διαθέτουν το μέγιστο ποσοστό ευκρίνειας, το οποίο ελαττώνεται όσο κατευθύνονται προς το αέριο εσωτερικό κεντρικό σημείο, όπως η στέρεα αίσθηση που έχουμε για κάτι, το οποίο συνέβη μόλις τώρα με τον καιρό ρέπει προς την ασάφεια.
Από τη στιγμή που βιώνουμε κάτι, ουσιαστικά, αυτόματα το μετατρέπουμε σε ανάμνηση. Οποιασδήποτε φύσης και αν είναι τα εξωτερικά ερεθίσματα, οι αισθήσεις τα εισάγουν εντός μας υπό τον κοινό για όλα κώδικα της μνήμης. Στο ταξίδι τους προς τα έγκατα του ανθρώπινου γεωπνευματικού χώρου όλα αυτά τα στοιχεία ενώνονται μεταξύ τους καθώς και με τα υπόλοιπα στοιχεία που συγκροτούν την προγονική δομή της καινοφανούς ύπαρξης σε άπειρους ποσοτικούς και ποιοτικούς συνδυασμούς. Όπως τα γεωλογικά στοιχεία μετακινούνται διαμέσου ρηγμάτων και χασμάτων, παρασύρουν και παρασέρνονται, εκρήγνηνται και λιώνουν, αποσαθρώνονται και ανασυνιστώνται σχηματίζοντας φλέβες, επιστρώσεις, διαστρωματώσεις και υλικά ορυκτών και πετρωμάτων έτσι και τα γεωπνευματκά στοιχεία ακολουθούν τέτοιες ιδιαίτερες διαδρομές και διαδικασίες καθώς εσωτερικεύονται, τις οποίες η αντίληψη μετά από κάποιο στάδιο αδυνατεί να παρακολουθήσει και να αναλύσει το μηχανισμό σύμφωνα με τον οποίο αυτές πραγματοποιούνται.
Την πορεία κάθε στοιχείου θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με το αχανές σύστημα πολυγωνικών σχηματισμών που αναπτύσσεται στον αμμώδη βυθό από την διάχυση του ηλιακού φωτός στην θάλασσα, όπου κάθε σημείο, στο οποίο τέμνονται τα πολύγωνα, να σημαίνει την ένωση ή την διάσπαση είτε και τα δύο, του ενός στοιχείου με το άλλο και την κάθε φόρα αλλοίωση αυτής της ένωσης. Η διαρκής μετακίνηση των φωτεινών σημαδιών-γεωπνευματικών στοιχείων πάνω στις διαρκώς μεταβαλλόμενες δαιδαλώδεις τροχιές τους, δεν επιτρέπουν την ύπαρξη οποιουδήποτε μίτου της Αριάδνης.
Ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ως μία απόληξη των παραπάνω πολυγωνικών σχηματισμών, που αναπτύσσονται στο σύστημα ενός περιβάλλοντος, του πλανήτη, του σύμπαντος, του όλου. Ο ανθισμένος κόρνος, που θαυμάζουμε είναι μέρος της δράσης μιας αγριμονίας, ενός δακτυλιοσκώληκα, μίας σταγόνας νερού που εξατμίζεται στον μακρινό ωκεανό. Το τοπίο που απολαμβάνουμε, με τον ήλιο να δύει στον ορίζοντα είναι μέρος της ανάπτυξης της αργίλου, που πάνω της στεκόμαστε.
Ανάμεσα σε αυτά, που ιεραρχούμε και θεωρούμε καίρια γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εσωτερικεύτηκαν ως επιστρώσεις γεωπνευματικών υλικών συγκροτώντας τις γεωπνευματικές διαστρωματώσεις της υπόστασής μας, βρίσκονται άλλα γεγονότα-στρώματα και ανάμεσα σε αυτά χιλιάδες άλλα γεγονότα-στρώματα σε άμεση σχέση και επαφή μεταξύ τους.
Τοποθετώντας τώρα όλα τα γεγονότα, φαινόμενα και τεκταινόμενα, ως διαρκώς μετακινούμενους και μεταβαλλόμενους βρόγχους στο σύστημα τον πολυγωνικών σχηματισμών και αναπτύξουμε κατόπιν αυτό το σύστημα όχι μόνο στη μία επιφάνεια, κατά ένα επίπεδο αλλά στον χώρο, στο όλο, θα έχουμε, σαν ένα πέπλο με απόλυτα πυκνή ύφανση και άπειρο όγκο, το σύστημα του γεγονότος.
Μέρος των διαστάσεων της δράσης του γεγονότος επιδρούν και στον άνθρωπο, ως τμήμα του γεωπνευματικού χώρου του όλου. Η γεωπνευματική διαδικασία είναι αποτέλεσμα της ποιοτικής διαφοράς αντίστασης, που συναντά το γεγονός στον άνθρωπο. Από τη στιγμή που διαπερνάει το γεγονός έναν άνθρωπο και αρχίζουν να εσωτερικεύονται τα στοιχεία του γεγονότος σ’αυτόν, συγχρόνως ξεκινάει και το αρχικό στάδιο της ιδιομόρφωσης, η εσωτερική ιδιομόρφωση. Τα στοιχεία, που κατευθύνονται στο εσωτερικό του ανθρώπου καθώς ενώνονται σε καινούργιους συνέχεια σχηματισμούς ιδιομορφώνονται. Αυτούς τους σχηματισμούς, τα γεωπνευματικά ορυκτά, τα οποία καταλήγουν να μετεωρίζονται στο αέριο κέντρο, καλείται ο άνθρωπος να ανασέρνει και να εξωτερικεύει κατά το τελικό στάδιο της εξωτερικής ιδιομόρφωσης. Τα διαδοχικά αυτά στάδια συγκροτούν το φάσμα της ιδιομόρφωσης. Ένα φυσικό πρότυπο ιδιομόρφωσης είναι η φωτιά.

Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος, είναι αντιστρόφως ανάλογο προς το ποσοστό διαμόρφωσης, που ασκείται στο σύστημα αυτό.

Ένα σώμα αποχτάει τη μέγιστη τιμή ιδιομόρφωσης όταν αναπτύσσεται σε άπειρο χώρο και δε συναντάει άλλα σώματα και την ελάχιστη τιμή όταν όλα τα όριά του είναι και όρια άλλων σωμάτων με αντίθετη φορά ανάπτυξης. Στο φυσικό κόσμο, στο γεωπνευματικό χώρο του όλου, επειδή τα σώματα δεν υφίστανται ως αυτοτέλειες, δε μπορεί να υπάρξει η μέγιστη ούτε η ελάχιστη τιμή ιδιομόρφωσης και ούτε να προσδιορίσουμε απόλυτα το βαθμό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος. Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος αντιστοιχεί με το κατά πόσο ιδιομορφώνεται ο γεωπνευματικός του χώρος, που έχουμε ορίσει κάθε φορά.

Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος είναι ίσο με το άθροισμα των ποσοστών ιδιομόρφωσης των επιμέρους υποσυστημάτων, που συγκροτούν το σύστημα αυτό.

Μπορούμε να ορίσουμε τον άνθρωπο ως σύστημα συμπεριφορών, το κοινωνικό γεγονός ως σύστημα ανθρώπων, την κοινωνία ως σύστημα κοινωνικών γεγονότων. Κατόπιν από τον συνδυασμό των συστημάτων αυτών, μπορούμε να ορίζουμε πλήθος άλλων συστημάτων ανάλογα με το αντικείμενο της έρευνας κάθε φορά.
Η ιδιομόρφωση συντελείται από την εκμετάλλευση του γεωπνευματικού υλικού ως καύσιμο στη δημιουργία καινούργιου γεωπνευματικού χώρου.
Σχηματικά μπορούμε να το προσεγγίσουμε σαν μια ταινία, όπου στην μία πλευρά της εκδηλώνεται η γεωπνευματική διαδικασία και στην άλλη εκδηλώνεται η ιδιομόρφωση. Αυτή η ταινία αποτελεί έναν ιμάντα, ο οποίος περιστρέφεται στο σχήμα του συμβόλου του απείρου και στο σημείο τομής, συντελείται η δημιουργία - ως η διαρκής καταστροφή της κάθε φορά νέας επανεμφανιζόμενης ιδιότητας του καινούργιου χώρου κατά τη διόγκωση του γεωπνευματικού χώρου του ανθρώπου μέσα στον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Ο όγκος του χώρου αυτού είναι και το μέγεθος της ελευθερίας του ανθρώπου. Της ελευθερίας στην ανακούφιση της υποχρέωσης ως πηγή της ηδονής. Η κινητήριος δύναμη αυτού του συστήματος είναι ο τρόπος, που η γενετήσια ορμή και η αναγκαιότητα της επιβίωσης, ανακουφίζονται στον εκάστοτε σχηματισμό του κοινωνικού γεωπνευματικού χώρου.
Στον κάθε νέο άνθρωπο που γεννιέται, του παρέχεται από τους προγόνους του μία στοιχειώδης αρχική γενετήσια ενέργεια, μία ποσότητα ζωής, μία προγονική φωτιά, η οποία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του γεωπνευματικού χώρου κάθε ανθρώπου, οι συνθήκες ελευθερίας, που απαιτούνται για την ιδιομόρφωση εξαρτώνται από το βαθμό, που του τις παρέχουν όσοι τον φροντίζουν. Δηλαδή κατά πόσο επιτρέπουν την ανάπτυξη στην κλίση ιδιομόρφωσης, ελαττώνοντας αντίστοιχα τη στρέβλωση της κλίσης αυτής. Το σύστημα του γεωπνευματικού χώρου του κάθε ανθρώπου συνδέεται με το σύστημα του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου, ως ένα υποσύστημα, μέρος ενός ευρύτερου συστήματος. Η γέννηση του ανθρώπου δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο σημείο εκκίνησης μίας ατομικής ανάπτυξης, αλλά μία καινοφανή διόγκωση σε κάποιο σημείο του προγονικού γεωπνευματικού χώρου στο σχήμα ενός κάκτου. Έτσι ο άνθρωπος πέρα από τα στοιχειά, που καταρρέουν εντός του προερχόμενα από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο του όλου, αναρρέουν συγχρόνως και στοιχεία από τον εσωτερικό προγονικό του γεωπνευματικό χώρο. Η βούληση του ανθρώπου - ως εναντίωση σε αυτό, που τείνει να επικρατήσει – είναι ένας από τους βασικούς ρυθμιστές, ανάλογα με τον τρόπο διαχείρισης των ροών αυτών, στο πότε και σε ποιο ποσοστό επιδρούν αυτές είτε ως διαμόρφωση είτε ως ιδιομόρφωση στην ανάπτυξη του γεωπνευματικού του χώρου. Ο άνθρωπος ιδιομορφώνοντας το γεωπνευματικό του χώρο ενεργεί και στην ιδιομόρφωση του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου. Η γεωπνευματική διαδικασία και η ιδιομόρφωση επιτρέπουν την κίνηση - ως το αδύνατο να υπάρχει κάτι όπως υπήρξε – σε όλες τις ακτίνες του χρόνου.
Κατά τη γεωπνευματική διαδικασία τα στοιχεία του γεωπνευματικού χώρου του όλου εσωτερικεύονται, καταδύονται και διαλύονται στον απόλυτο γεωπνευματικό χώρο του ανθρώπου σχηματίζοντας τα γεωπνευματικά πετρώματα, το γεωπνευματικό υλικό, το οποίο διαμοιράζεται στο στερεό, υγρό και αέριο μέρος. Στα μέρη αυτά από τις δυνάμεις της διαμόρφωσης και της ιδιομόρφωσης προκαλείται μία τάση , ένα ρεύμα, που μετακινεί τα υλικά. Κατά την ιδιομόρφωση δημιουργούμε την ελευθερία, της επιτρέπουμε να ξεχειλίσει ώστε να αναδυθούν στοιχεία, να ανασυρθούν και να κινηθούν ενάντια στην εξωγενή διαμόρφωση ώστε κατόπιν, μέσω της αμφίδρομης λειτουργίας των αισθήσεων ως υπεραίσθηση κατά την εκτέλεση της δημιουργίας να εξωτερικευτούν συνδεμένα σε συγκεκριμένο χώρο σχηματίζοντας καινοφανή γεωπνευματικά στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά καλύπτουν όλο το φάσμα των ανθρώπινων ενεργειών και λόγω των χαρακτηριστικών τους ως δημιουργίες, αποτελέσματα δημιουργίας, ως συσσώρευσης έργου του ίδιου του ανθρώπου, αποτελούν το πρωτογενές υλικό ιδιομόρφωσης, που καθώς εσωτερικεύεται κατά το τελικό στάδιο της εξωτερικής ιδιομόρφωσης, γίνεται ο ιδιαίτερος καταλύτης, που ενδυναμώνει και αναβαθμίζει ποιοτικά την προγονική, αρχική φωτιά και προκαλεί τις ιδιομορφώσεις στην ανάπτυξη των παραγόμενών της. Η φωτιά αυτή σχηματίζει τον καινούργιο γεωπνευματικό χώρο όπως το ηφαίστειο στη θάλασσα σχηματίζει την καινούργια γη. Αυτός ο καινούργιος γεωπνευματικός χώρος, είναι το αποτέλεσμα της ιδιομόρφωσης. Τα υποπροϊόντα της καύσης συμμετέχουν στη γεωπνευματική διαδικασία. Ο εξωτερικός χώρος είναι ο κάθε στιγμή μελλοντικός εσωτερικός χώρος και εν δυνάμει αντίστροφα. Ο άνθρωπος είναι η συνάντηση των δύο αυτών χώρων.

ΕΝΤΡΟΠΙΑ 2 / συλλογή φωτογραφιών

μετενσάρκωση

οπισθόφυλλο #2

ΖΗΤΩ! / σειρά ποιημάτων / ΙΙΙ. IV.

ΙΙΙ.
η φωτιά γλείφει
τις κοιλότητες των ματιών
στρατιές σκέψεων τα στερεώσανε
απέναντι σε αιώνια εστία
όταν ο ήλιος έγινε βαρετό ραντεβού
και η νύχτα ντροπαλή

το φιλί της ξεραμένο αίμα
αδιάφορο στη μνήμη που ξάπλωσε νωρίς
προδίδοντας τον έρωτα του θανάτου
μα ο ύπνος συμμάχησε με την εικόνα
τεντώνοντας το παρθένο τόξο της Άρτεμης
δίχως τέλος

επιστρέψανε τα χρώματα λαβωμένα
απ'τα ευκλείδεια χαρακώματα
η ταχύτητα του αγγελιοφόρου ανίκανη
στο λαβύρινθο του λερναίου χρόνου

στο σημείο φυγής φανερώνεται
σαν ψάρι της αβύσσου η ύπαρξη
ντυμένη με το παρελθοντικό δέρμα του φιδιού
στο κεφάλι της φωλιάσανε αποδημητικά πουλιά
δε γνωρίζουν από υπόσχεση

τα καλοκαίρια ζευγάρωσαν με τους χειμώνες
και η ανώδυνη γέννα
προμηνύει στον κόσμο
πως το πρώτο κλάμα
πνίγεται στο στεγνό ποτάμι της γλώσσας
το πρώτο βήμα
σκοντάφτει στις χαράδρες των δαχτύλων

η επανάσταση του ορίζοντα ανατράπηκε
καθώς το αραχνοΰφαντο φόρεμα της ματαιότητας
επέτρεψε στο φως
την έσχατη στιγμή
τον γερασμένο Προμηθέα να τυφλώσει

τα κάρβουνα του πνεύματος
συσσωρεύονται στις μασχάλες του Γιασέμ
οι διαστάσεις αγκυροβολούν πλέον
στην άκρη της ελπιδοφόρας μύτης

μόνο τα θολά νερά
του ωκεανού της επιλογής και της απόφασης
προκαλούν δισταγμό στη σάρκα
να χαράξει το όνομά της
στο βυθό του ουρανού._

IV.
η φαντασία εμφανίζεται
στον ερωτικό βράχο
ως φυσικό φαινόμενο

η θηλυκή στάση
το φως στο μετάξι
σφίγγει τον κόμπο

το να στέκεσαι στο κέντρο
δεν ησυχάζει τα άκρα σου
ο άνθρωπος ανοίγει γούβες
μελετάει τα έργα του
ξεχνώντας το θαυμάσιο της τρύπας
ενώ μπορεί να δημιουργεί κατασκευάζει
ενώ μπορεί να γεννάει παράγει
εγκαθιστούμε στο είσαι το είμαι
απολαμβάνουμε τη νεκροψία ενός φιλιού
το άγγιγμα κεντρομόλο
η κατάποση ηφαιστείων
σύγχρονη ηθική
τα μάτια μας δανεικά
σημαίνοντα παρά σημαινόμενα
το μυαλό χρωστά στη γλώσσα μας
χαϊδευόμαστε καθώς καταστρεφόμαστε
γελάμε και κλαίμε
βυζαίνοντας το δάχτυλο της μνήμης
η ευτυχία επιπλέει
λιγδιασμένη στα λασπόνερα
μας θαμπώνει η δυστυχία
σαν νυχτοπεταλούδες σε καλοκαιρινή λάμπα
την ώρα που αποσύρεται η χαρά με το φεγγάρι
διατηρούμε αποστήματα στο ψυγείο της ψυχής
δεν επιτρέπεται το άγνωστο
διαστέλλοντας το γνωστό κενό μας
ξεδιψάμε την ώρα που καιγόμαστε
η εποχή αναπτύσσεται χωρίς κεφάλι
το αύριο κατάντησε ένα παρατεταμένο σήμερα
το χθες αδέσποτο σκυλί
το πέπλο της τρυφερότητας
το πλένουμε και το ξαναπλένουμε
μα δε το φοράμε
πιστεύουμε ενώ μπορούμε να αγαπάμε
ζούμε όταν πεθαίνουμε
και πεθαίνουμε όσο ζούμε
τη μέρα αναστήσαμε τον εξολοθρευτή
που πλήρωσε τη νύχτα ως πουτάνα
εγχειρίσαμε το πνεύμα της μηχανής
διατυπώσαμε την εξίσωση σκυφτοί
η επανάσταση βασανίζεται στη μέση
ως φυσιολογικός ακρωτηριασμός
η ανακάλυψη της πληγής
αποδόθηκε στο θάνατο
το πέταγμα των πουλιών απαγορεύτηκε
καθώς τα τελευταία αστέρια
κρεμάστηκαν στις πλατείες
τα όνειρα τα σκεπάσαμε με παγετώνες
περιφέρεται το νερό
γερασμένη κυρία σε αχυρένιες δεξιώσεις
όταν ράισε το γυαλί καταθέσαμε στεφάνι
τα κορίτσια βάψανε τους άντρες τους λευκούς
οι μανάδες ντύσανε τα παιδιά τους με μανία
οι γριές δέσανε τους ήρωες στα κρεβάτια τους
μόλις ακούσανε τις σειρήνες να πειράζουν τη φωτιά

μα ο αγέρας ξύπνησε
και ποδοπατάει στο άγονο χώμα
στέλνοντας τους σεισμούς
συνομωτικά περιστέρια
στις πράσινες καρδιές των ζωντανών

η ταραχή στα μάτια σου
γλιστράει στη σκουριά του σώματός μου
ανασυνθέτονται οι τελικές σκέψεις μου
στα αρχικά τους στοιχεία
αποκαλύπτοντας το μεγαλείο της άκρης
από το καινούργιο σύστημα._

εξώφυλλο #2