η επανάσταση της σιωπής

Ας μπούνε οι λέξεις σε σειρά!
Ας φορτώσουμε τις λέξεις με ιδέες!

Προκλήθηκαν εκρήξεις και διασπάσεις.
Προκάλεσαν πόνο.
Και αυτός ο πόνος είναι η μελέτη μας.
Ποιοι είμαστε εμείς;

Είμαστε εγώ.
Εγώ ας πληρώσουμε τα έδρανα αυτού του αμφιθεάτρου!
Εγώ ας σταθώ μόνος στην σκηνή!
Ένας κλαίει, ένας κραυγάζει, άλλος αμφισβητεί.

Ασφυχτικά γεμάτη η αίθουσα από εκφράσεις. Αρχέγονα σύμβολα αρχέγονου κώδικα. Δημιουργήσαμε το λόγο. Ένας νέος κώδικας ορίστηκε για την αποκωδικοποίηση του προηγούμενου. Δεν άργησε να φανεί η εκφυλιστική ποσοτική επίδραση του νέου, πάνω στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του παλιού. Στην αίθουσα μας και σε πολλές άλλες παρόμοιες, οι μορφές αμβλύνθηκαν και η φθορά επεκτάθηκε. Συγκεκριμένα ο χαμογελαστός τύπος μνημονεύεται σαν μυστικιστικό δισκοπότηρο. Ο λόγος ερμήνευσε το χαμόγελο. Τα συμπεράσματα εφαρμόστηκαν με σκοπό τον πολλαπλασιασμό. Κανείς ίσως τότε να μη περίμενε πως η απόπειρα αυτή θα προκαλούσε την μετάλλαξη του χαμόγελου σε λανθάνων υποκατάστατο του λόγου. Δηλαδή το μέσο της έρευνας παραμόρφωσε το αντικείμενό της σε ένα καινούργιο μέσο, καταστρέφοντας μάλλον παντοτινά την αρχική χρήση του συμβόλου και διαρρηγνύοντας έτσι την συνέχεια του κώδικα. Το χαμόγελο ως αφετηρία του γέλιου δεν συγκαταλέγεται πλέον στις εκφράσεις, μα ούτε και στον καθεαυτό λόγο, πάρα αποτελεί ένα νέο ιδιότυπο σύνολο μιας προβληματικής εκφραστικής εξωτερίκευσης, ακρωτηριασμένης κινήτρου, η οποία εμφανίζεται ως μέσο παρουσίασης μόνο του αποτελέσματος της αντανακλαστικής μνημονικής μίμησης, που και αυτή διαστρεβλώνεται από μία λεκτική αναπηρία.
Η ανεύρεση του χαμένου χαμόγελου προϋποθέτει την μελέτη του πόνου. Γιατί σε αντίθεση με τη κυρίαρχη πεποίθηση το χαμόγελο είναι έκφραση κυρίως του πόνου και όχι μόνο της χαράς. Στο βάθος του δροσερού πηγαδιού λιμνάζει ο πόνος. " ο πόνος ξαποσταίνει στη χαρά και η χαρά ξαποσταίνει στο πόνο " . Το χαμόγελο έρχεται μεγαλειώδες να μεγεθύνει, να φουσκώσει την αδυναμία σε δύναμη, την ακινησία σε κίνηση και την σιγή σε θόρυβο. Το πρώτο χαμόγελο ανελισσόταν αχαλίνωτο, το κάθε χαμόγελο να τρέπεται, να αφήνεται αχαλίνωτο.
Δεν έχουμε πάρα να διαπιστώσουμε ποιος ανάμεσά μας είναι ο φορέας αυτού του αρχέγονου συμβόλου πριν την διατύπωση του λόγου.
Η διάσπαση του εγώ στις εκφράσεις του εγώ, είναι η αρχή αυτής της απόπειρας. Θα χρειαστεί η κάθε έκφραση να ανασκάψει το τόπο της, να ανακαλύψει τα συναισθήματα, που συμπληρωματικά την αναδεικνύουν και να τα ενισχύσει, έτσι ώστε να οξυνθούν τα χαρακτηριστικά της και να αποκαλύπτεται η μορφή της σε όλη την λαμπρότητά της μπροστά στις υπόλοιπες εκφράσεις. Το σύνολο αυτών των τόπων θα συγκροτήσουν τον ενιαίο χώρο της έκφρασης του εγώ. Το ότι αναζητούμε το σύμβολο του χαμόγελου στην αλυσίδα του πρωταρχικού κώδικα δε σημαίνει πως και οι υπόλοιπες εκφράσεις δεν δέχτηκαν την εκφυλιστική διάβρωση της υπερβολικής διάχυσης του λόγου στα σώματά τους.
Μόλις η κάθε έκφραση θα έχει ολοκληρώσει την προσπάθειά της και αυστηρά θα έχει ορίσει την τοπολογία της, τότε διαδραστικά μεταξύ τους θα αποκαλύψουν η μία τη θέση της άλλης στο εγώ, ως μέρη του όλου. Θα ανακαλύψουμε κατά αυτό τον τρόπο, τον τόπο του χαμόγελου και τις συναισθηματικές πηγές από τις οποίες ρέει.
Για να πραγματοποιηθούν όμως όλα τα παραπάνω, καταρχάς θα χρειαστεί να βυθιστεί ολόκληρη η αίθουσα στη σιωπή. Να αποσύρουμε κάθε λεκτικό εύρημα από τους τόπους και τα κενά, τα οποία προκύπτουν, να συμπληρωθούν από μια καθαρά συναισθηματικά εκφραζόμενη παλίρροια στο εγώ.

Έτσι αναζητώντας ένα συγκεκριμένο τόπο, ανακαλύπτουμε το χώρο. Ψάχνοντας το πρώτο χαμόγελο, ανακινούμε το λιμνάζοντα πόνο και μετατρέπουμε τις πηγές από κατάλληλες μόνο για κτήνη, σε πόσιμες για τους πάντες. Προσθέτοντας το χαμένο κρίκο, αποκτούμε ολόκληρη την αλυσίδα. Αναγνωρίζοντας το άτομο, διακρίνουμε το όλο.

Κυνηγώντας το όνειρο, διασχίζουμε το πραγματικό._

τα σώματα του σώματος

εγώ το χέρι
εγώ το μάτι
εγώ η καρδιά
εγώ το στομάχι
εγώ το μυαλό
εγώ το πόδι

ποιος υπακούει ποιον;
ποιος εναντιώνεται σε ποιον;

Η φαντασία βάλλει τέλεια το βέλος της στο άγνωστο.
Το πνεύμα παρακολουθεί τέλεια την πορεία του βέλους.
Το σώμα καταγράφει τέλεια το γεγονός της βολής του βέλους.
Η φαντασία αποσύρεται.

Το πνεύμα περιέρχεται σε κατάσταση έλλειψης και επιζητά από το σώμα να του αναφέρει για το πέρας της βολής. Το σώμα αδυνατεί πλέον να διακρίνει το βέλος στις εσχατιές που κατευθύνεται. Το πνεύμα σε σταδιακή μετάπτωση αναδιπλώνεται και καταλήγει σε λογική. Όσο το συναίσθημα της προδοσίας, το οποίο προκλήθηκε από την εγκατάλειψη της φαντασίας και τη διάψευση των προσδοκιών του πνεύματος για αναγνώριση του άγνωστου, διαρκώς και γεωμετρικά διογκώνεται, η λογική καλεί επίμονα το σώμα να υποδείξει το σημείο πτώσης του βέλους. Το σώμα νιώθοντας την έλευση της διαταραχής στην ισορροπία από την πιεστικότητα, που αναπτύσσεται και προσπαθώντας να κατευνάσει φαινόμενα πανικού αρχίζει να υπερλειτουργεί προσεγγίζοντας τα όρια της μανίας. Καταλήγοντας στο αδύνατο πλέον τέλειας απάντησης στον καταιγισμό αιτημάτων της λογικής, το εναπομείναν σύστημα εξασθενεί μπροστά στο ανυπέρβλητο τείχος τελειότητας της φαντασίας, μέσα στο οποίο συνειδητοποιεί ότι περιορίζεται κάθε φορά, που η τελευταία τους εγκαταλείπει.
Το αίσθημα της ματαιότητας του εγχειρήματος για την κατάκτηση του άγνωστου κυοφορώντας την απογοήτευση του αποτελέσματος της πράξης, ωθεί το σύστημα στην βασανιστική επεξεργασία της ανάμνησης του γεγονότος μέσα σε κλίμα δημιουργικής έξαρσης, η οποία οδηγεί στην συστηματική διάβρωση του φαντασιακού τείχους.
Αυτή η υπονόμευση της πρωτοπορίας της φαντασίας είναι και η πρόκληση, που καλείται να αποδεχτεί με την επιστροφή της. Η επανενσωμάτωση της φαντασίας στο σύστημα, ανακουφίζοντας το έλλειμμα, το επαναφέρει σε ισορροπία. Το αίσθημα ικανοποίησης, το οποίο γεννάται απελευθερώνει τον δυναμισμό του πλήρες συστήματος, που κορυφώνεται από την επιθυμία, πραγματοποιώντας την επόμενη φανταστική βολή.
Η αέναη αυτή μετάπτωση και αναβάθμιση του συστήματος αποτελεί τον μηχανισμό της ελάχιστης κάθε φοράς επέκτασης του γνωσιακού χώρου στο άγνωστο._

αντί διαφήμισης

φωτογραφίες από τα εγκαίνια...

ανατομία ποιήματος

Ο Κανένας

Εγώ είμαι.
Είμαι εγώ ή θέλω να είμαι εγώ;
Και αν θέλω να είμαι εγώ, χρειάζεται να είμαι άλλος.
Ένας άλλος που επιθυμεί να είναι εγώ.
Εγώ ο άλλος.
Ο άλλος εγώ.
Ζω τη ζωή ενός άλλου, που θέλει να ζήσει τη ζωή μου.

Το εγώ κυνηγάει τον άλλο ως άλλος, που κυνηγάει το εγώ και αυτό το κυνήγι διεξάγεται βασανιστικά αργά, διακοπτόμενο από τεράστιες παύσεις, που και αυτές διακόπτονται από τεράστιες κρίσεις.

Εμένα και τον άλλο μας χωρίζει η επιθυμία στην φαντασία.

Όσο εγώ δεσμεύομαι, ο άλλος αποδεσμεύεται.

Αυτό που χαρακτηρίζει το εγώ είναι η προσέγγιση και η εισχώρηση στη περιοχή του άλλου και όσο ο άλλος προσεγγίζεται από το εγώ γίνεται περισσότερο εγώ και λιγότερο άλλος. Όταν εγώ γίνω ο άλλος σημαίνει ότι βρίσκομαι στην αρχή της περιοχής ενός άλλου.

Μήπως εγώ είμαι αυτός, που συνέχεια είναι ένας άλλος;
Ποιος είμαι εγώ;
Πότε είμαι εγώ;
Πού είμαι εγώ;

Είμαι φορέας χαρακτηριστικών. Τα χαρακτηριστικά αυτά υπενθυμίζουν το εγώ κάθε φορά στον άλλο. Σε μία αέναη μετάθεση χαρακτηριστικών μεταξύ του εγώ και του άλλου. Σε σημείο που και ο άλλος να αρχίζει να θυμίζει το εγώ. Να γίνεται ο άλλος εγώ και εγώ άλλος.

Είμαι εγώ και εγώ ο άλλος και ο άλλος εγώ.
Είμαι τώρα και πριν και μετά.
Είμαι εδώ και εκεί και παραπέρα.
Είμαι αυτός που ο άλλος επιθυμεί να είμαι.
Ένα εγώ που συν-φέρει τον άλλο.
Ένας συνεχής μετασχηματισμός πολλών άλλων σε πολλά εγώ.

Το εγώ είναι το σύνολο των εκφάνσεών του, μέσα στον άλλο. Η άθροιση αυτών των φορέων στους χώρους που υπάρχουν και στους χρόνους που εμφανίζονται, αποτελούν το καθολικό και διαρκώς μεταβαλλόμενο σώμα του εγώ, πέρα του ελέγχου και των προθέσεων του μητροπολιτικού εγώ.

Δεν είμαι εγώ.
Δεν είμαι τώρα.
Δεν είμαι εδώ.
Να μην έχω ταυτότητα.
Να μην έχω ιδιότητα.
Να είμαι ο καθένας.
Να είμαι ο κανένας._

Η άρση της ιδιοκτησίας του εαυτού και η κατάληξη της δημιουργίας

Το να περιγράφεις δεν αρκεί για να γνωρίζεις και να κάνεις γνωστό κάτι.
Όχι λόγω έλλειψης μέσων της διαδικασίας, αλλά γιατί η ίδια η πράξη της περιγραφής είναι μια κίνηση περιστροφής και μάλιστα φυγόκεντρος. Περιορίζεται γύρω από το θέμα χωρίς ποτέ να ορίζει το κέντρο του. Η εξαντλητικότερη κατάσταση του να περιγράφεις κάτι, είναι να περιγράφεις και το πώς περιγράφεις καθώς περιγράφεις αυτό που περιγράφεις. Όσο δεινότητα και να μπορεί να αποκτήσει κάποιος στην εφαρμογή αυτής της τακτικής, πάντοτε θα παραμένει στο περιβάλλον αυτού του κάτι δίχως το ίδιο.

Η περιγραφή είναι μια σισύφεια επανάληψη επιστροφής στο σημείο της αρχικής λήψης με τρόπο, που να εξασθενεί διαρκώς η επιστροφή, εμμένοντας στο αποτέλεσμα της αρχικής λήψης, το οποίο επανεμφανίζεται όλο και εγγύτερο εις βάρος της ίδιας της πράξης, που προκάλεσε την αρχική λήψη. Οπότε όχι μόνο περιγράφει αλλά συγχρόνως η περιγραφή αποκρύπτει.

Έχουμε έναν χώρο αποτελεσμάτων που περιγράφουμε και που στην καλύτερη περίπτωση μέσω της περιγραφής τους, θα περιγράψουμε την πηγή τους. Αυτό όμως που μπορεί να ευεργετήσει κάποιον είναι η πηγή, το σημείο της πηγής, η πηγή η ίδια, η καθαυτή πηγή. Η πηγή και ο εαυτός της.
Αντίθετα η κυρίαρχη συνθήκη, η επιταγή που αφειδώς προσφέρεται προς κατανάλωση είναι το ιερό, το ιστορικό, το απαγορευμένο και απαγορευτικό της πηγής.
Χρειάζεται έτσι εδώ κάποια εναντίωση, όχι μία εναντίωση αντίδρασης αλλά μια εναντίωση στην αντίδραση της σύγχρονης οικονομοτεχνικής επιστημοσύνης. Στην κάθετη στάση της πάνω από τις πηγές, που καταστέλλει και αποτρέπει την δημιουργία τάσης προς αυτές. Και αυτό διότι καταλαμβάνουν το σημείο όχι για να αποτελέσουν σημάδι, μα για να αφανίσουν οποιοδήποτε σημάδι.
Οι κήρυκες αυτής της επιστημοσύνης δε κάνουν τίποτα άλλο, παρά να πλασάρουν το ολόκληρο, εξαλείφοντας την ελπίδα του ότι κάτι πάντοτε λείπει. Επιτρέπουν την κίνηση ελεύθερα μόνο στο περιβάλλον. Πόσο ελεύθερο μπορεί να είναι όμως κάτι το σχηματισμένο, το ορισμένο περιορισμένο;
Με το να αποδέχεσαι το εύκολο απαλλάσσεσαι από το δύσκολο. Όταν όμως αυτή η αποδοχή εμπεριέχει και το έτοιμο, τότε απαλλάσσεσαι και από την δημιουργία. Μας αφαιρούν έτσι τα χέρια ως άκρα της σκέψης. Εμπορεύονται μονοπωλιακά, όχι ως προς τον ανταγωνισμό αλλά ως διαθέσιμο αγαθό, την περιγραφή. Επιβάλλουν μονοθεϊστικά την εικόνα. Επιβάλλουν την επιβίωση ως εμπόριο και διαφημίζουν τη ζωή ως αντίδραση στη ζωή. Προσφέρουν την ελευθερία του να ζωγραφίζεις την ζωγραφιά, να τραγουδάς το τραγούδι, να πολεμάς τον πόλεμο, να ζεις τη ζωή. Nα είσαι εσύ._

ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ / Ι.

ΖΗΤΩ! / σειρά ποιημάτων / Ι. ΙΙ.

ΕΝΤΡΟΠΙΑ 1 / συλλογή φωτογραφιών

εξοχική λεσχη - "η κραυγή του ζώου"

προσεχώς ανακοίνωση για τη δράση της λέσχης,
καθώς και τον τόπο και χρόνο της συνάντησης.