9/10/10
8/10/10
Εισαγωγή στη γεωπνευματική διαδικασία και την ιδιομόρφωση / 1ο μέρος + διορθώσεις και προσθήκες
Στην πρόταση της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης το σύμπαν, αυτό που φαντάζει να τα περιέχει όλα και μέσα στο οποίο βρίσκονται τα πάντα, αποτελεί τον κόσμο ως η καταστροφή των εγκαταστάσεων που μεγιστοποιούνται. Ως η θέση του χώρου, που αυτές αναπτύσσονται. Ως όλες αυτές οι θέσεις και η διευθέτησή τους, συγκροτώντας το ένα, συμπαγές και ομοιογενές όλο.
Τα σώματα δεν υπάρχουν σε διάκριση μεταξύ τους ως αντικείμενα καθαυτά, αυτοτελή, ξέχωρα και ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Τέτοια εμφανίζονται πρώτον ως συμπέρασμα της ανθρώπινης αντίληψης, διαχειριζόμενη τις αισθήσεις, στην απόπειρα της να κατανοήσει το μικροπεριβάλλον της και δεύτερον – με αμφίδρομη σχέση οι δύο περιπτώσεις - σε παγιωμένες φιλοσοφικές πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις, θρησκευτικά δόγματα και οικονομικο-κοινωνικά συστήματα, τα οποία λιγότερο ή περισσότερο στηρίζονται και υποστηρίζουν το σχήμα τύπου:
άτομο > μονάδα > όριο > σύνορο > κατηγορία > ιεράρχηση
Όπως τα αντικείμενα δεν υφίστανται ως ασυνέχειες και τα γεγονότα σε αναλογία δεν αποτελούν περιορισμένα και απομονωμένα το ένα από το άλλο συμβάντα. Για τις διακρίσεις και σε αυτή την περιοχή ισχύουν οι δύο προαναφερόμενες συνθήκες. Τα φαινόμενα και τα τεκταινόμενα στην γεωπνευματική διαδικασία και την ιδιομόρφωση είναι το ένα, καθολικό και πολυδιάστατο γεγονός.
Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μετακίνηση ενός αντικειμένου από ένα σημείο Α προς ένα άλλο σημείο Β, δεν είναι παρά η στον χρόνο – ως ανάπτυξη του χώρου - σταδιακή και συνεχή μεταβολή της δομής του όλου. Μία διαρκής διαδικασία έλλειψης και συμπλήρωσης, υπό το καθεστώς του δυναμισμού κίνησης. Ο βασικός αυτός μηχανισμός του γεγονότος προκαλεί συσσωρεύσεις, μετατοπίσεις, συνδέσεις και διαλύσεις των στοιχείων του όλου στην περιοχή μεταξύ του σημείου Α και Β, επηρεάζοντας στην συνέχεια το περιβάλλον της περιοχής και εντέλει το όλο. Η διαδικασία αυτή μας φανερώνεται στις καταστάσεις της ύλης ( στερεή – υγρή – αέρια ), στο βαθμό διαφάνειάς της, στις διαφορές της υφής της και στις μεταβολές της θερμοκρασίας της.
Ο όλος χώρος, ο χώρος του όλου είναι ένας γεωπνευματικός χώρος.
Η βάση της πρότασης της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης είναι η έρευνα του χώρου όπου το γεγονός επιδρά στο όλο και αντίστροφα.
Στο επίθετο γεωπνευματικός αποτυπώνεται η δημιουργία της λέξεως πάνω στην οποία θα εφαρμόζεται, θα συσσωρεύεται και θα φορτίζεται η έννοια, της από εδώ και στο εξής απόπειρας ταύτισης της ύλης και του πνεύματος σε ένα μοναδικό σώμα, στο ένα και το αυτό σώμα της λέξης του γεωπνευματικού της γεωπνευματικής έννοιας. Ταύτισης ως μίας αέναα εναλλασσόμενης και σύγχρονης εσωτερίκευσης και εξωτερίκευσης της ύλης στο πνεύμα και αντίστροφα.
Όπως αντιλαμβανόμαστε το φως ως το ίδιο ένα αντικείμενο, είτε εκδηλώνεται ως κύματα είτε ως σωματίδια, αναλόγως θεωρείται ότι το πνεύμα και η ύλη, το όλο και το γεγονός αποτελούν εκδηλώσεις του ίδιου αντικειμένου, του όλου-γεγονότος ως η συνέχεια. Έτσι ώστε κάθε δίπολο όπως γέννηση-θάνατος, πλήρες-κενό να λογίζονται ως εκδηλώσεις της συνέχειας.
Η Γαία που σμίγει με τον Ουρανό. Ο άνθρωπος μεταξύ ουρανού και γης, το ανθρώπινο σώμα αγωγός του ουρανού με τη γη.
Η γη ως αρχέγονο σύμβολο της ύλης, του στερεού και του σταθερού. Αυτό που το διακρίνουμε και το ορίζουμε. Η βάση, πάνω στην οποία στηριζόμαστε. Το χειροπιαστό.
Και ο ουρανός, που διαρκώς πνέει πάνω απ’τα κεφάλια μας, ως σύμβολο του πνεύματος, της ψυχής, της ιδέας και του ονείρου. Αυτό που πάντοτε κινείται και πάντοτε μας διαφεύγει. Το άυλο, που δε το ορίζουμε παρά μόνο το φανταζόμαστε. Το άπιαστο. Η γεωπνευματική έννοια ως φορέας του αέναου στέκομαι.
Στον γεωπνευματικό χώρο του όλου, μπορούμε αξιωματικά να ορίσουμε επιμέρους μεγέθη γεωπνευματικών χώρων. Ο κάθε άνθρωπος ως γεωπνευματικός χώρος, το σύνολο των ανθρώπων ως άλλος, το σώμα της ανθρωπότητας, η ανθρωπότητα και η γη, ο άνθρωπός και το ζώο. Η γεωπνευματική διαδικασία και η ιδιομόρφωση ισχύει για οποιοδήποτε σύστημα αρκεί κάποιο υποσύστημά του να σχετίζεται με τον άνθρωπο και το ανθρώπινο.
Θα ξεκινήσουμε αναλύοντας τον άνθρωπο ως γεωπνευματικό χώρο και διαδοχικά διάφορα άλλα συστήματα, συσχετίζοντάς τα μεταξύ τους για να καταλήξουμε να συνθέσουμε τον ενιαίο, τον ένα γεωπνευματικό χώρο του όλου.
Η έλευση της ύπαρξης, η γέννηση του ανθρώπου, το έτος μηδέν του καθενός, σηματοδοτεί την αρχή της δημιουργίας και της περαιτέρω ανάπτυξης του γεωπνευματικού του χώρου μέσω της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Με τη γέννηση ξεκινάει η διόγκωση της ύπαρξης σε κάποιο σημείο του όλου. Το αρχικό αυτό σημείο προοδευτικά μετατρέπεται στο εσωτερικό κέντρο, από το οποίο αναπτύσσεται και επεκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση και προς κάθε εξωτερικό σημείο η ύπαρξη. Σαν ένα συμπαγές πολύμορφο μπαλόνι, το οποίο φουσκώνει μέσα σε ένα ανάλογο αλλά μεγαλύτερο τέτοιο μπαλόνι. Όπως ο χώρος της ύπαρξης επεκτείνεται προς όλες τις διευθύνσεις, έτσι και ο χρόνος - ως συνέχεια - κατά τον οποίο συντελείται η επέκταση αυτή, εκδηλώνεται σφαιρικά ως ανομοιόμορφη ανάπτυξη ενός πολύεδρου αστεριού με καμπύλες ακμές και στρογγυλεμένες κορυφές, υπερβαίνοντας μία γραμμική αλληλουχία επεισοδίων, απόρροια του αδιάρρηκτου γεγονότος.
“είμαι χρόνος όσος χώρος.”
“η μέρα ως ανάρμοστη νύχτα.”
Ένα σώμα και ένα πνεύμα συγκροτούν έναν αρκετό άνθρωπο, ο οποίος γεννιέται ως ένας καινούργιος χώρος, που συμπιέζει και συμπιέζεται από τον υπάρχον μέχρι εκείνη τη στιγμή χώρο. Ο γεωπνευματικός χώρος του κάθε ανθρώπου αποτελεί τη γεωπνευματική όψη της αντίστοιχης σωματικής του όψης. Το σώμα του ανθρώπου είναι η αιώνια μήτρα του γεωπνευματικού του χώρου. Ένας γεωπνευματικός χώρος στέρεος εξωτερικά και όσο τον διατρέχουμε από κάθε σημείο, κάθε μοίρα, κάθε πόρο της επιδερμίδας προς το αρχικό σημείο-εσωτερικό κέντρο, περνάμε βαθμιαία από την στέρεα, στην υγρή και προσεγγίζουμε εσχάτως την αέρια κατάσταση της υπόστασης του ανθρώπου. Διανύοντας συγχρόνως την έκταση από το πραγματικό και αισθητό προς το φανταστικό και συμβολικό. Στον άνθρωπο σμίγει το πραγματικό με το φανταστικό.
Κάθε εξωτερικό σημείο του ανθρώπινου σώματος είναι και μία δίοδος εσωτερίκευσης, διάλυσης του εξωτερικού γεωπνευματικού χώρου στον εσωτερικό γεωπνευματικό χώρο μέσω των πέντε αισθήσεων.
Από τα ανοίγματα της όρασης, της όσφρησης, της ακοής, της γεύσης και της αφής εισέρχονται, από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης, εξωτερικά ερεθίσματα όπως αγγίγματα, ακούσματα, συναισθήματα, μυρωδιές, γεύσεις, όψεις, σκέψεις, ιδέες, πράξεις, εμπειρίες, βιώματα, συμβάντα, μνήμες, συμπεράσματα, κώδικες, αρχές και κανόνες που ως γεωπνευματικά στοιχεία επικάθονται και καθιζάνουν όλο και πιο βαθιά στον γεωπνευματικό χώρο του κάθε ανθρώπου. Όπως στη γη, στον γεωλογικό χώρο από τα χημικά στοιχεία υπό την άσκηση των δυνάμεων, των αντιδράσεων, της πίεσης και της θερμοκρασίας δημιουργούνται χημικές ενώσεις, ορυκτά και πετρώματα, έτσι κατά αντιστοιχία συμπεριφέρονται και τα παραπάνω γεωπνευματικά στοιχεία στον γεωπνευματικό χώρο. Επίσης όπως αναφύονται και διακλαδίζονται τα φυτά έτσι αναπτύσσονται και εξελίσσονται οι γεωπνευματικοί χώροι. Μαζί οι δύο αυτές αναλογικές σχέσεις συγκροτούν και αποτελούν την βασική αρχή της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης.
Ο κάθε καινούργιος γεωπνευματικός χώρος ακαριαία από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του και εμφάνισής του υπόκεινται σε μία διαρκή εισροή των γεωπνευματικών στοιχείων – από μία κρύα πέτρα μέχρι μία χαμηλόφωνα ειπωμένη λέξη - που συγκροτούν τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Οι ποσότητες στοιχείων αυτής της εισροής είναι ακαθόριστες αλλά σίγουρα μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές, που το κόσκινο της αντίληψης φιλτράροντας τις αισθήσεις καταφέρνει να συγκρατήσει στην επιφάνεια της συνείδησης και προλαβαίνει να καταγράψει στην άμεσα ανακαλούμενη μνήμη.
Τα μεγέθη των ερεθισμάτων ενός συμβάντος, οι διαστάσεις της μνήμης που αυτά καταλαμβάνουν και τα σώματα των συναισθημάτων που αναφύονται μεταβάλλονται καθώς αποκολλώνται από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο και καταβυθίζονται προς το κέντρο του εσωτερικού γεωπνευματικού χώρου ενώ συγχρόνως απομακρύνονται από το χρονικό κέντρο, στο οποίο λαμβάνει χώρα το εκάστοτε συμβάν. Τα στοιχεία αυτά κατά την εκκίνησή τους διαθέτουν το μέγιστο ποσοστό ευκρίνειας, το οποίο ελαττώνεται όσο κατευθύνονται προς το αέριο εσωτερικό κεντρικό σημείο, όπως η στέρεα αίσθηση που έχουμε για κάτι, το οποίο συνέβη μόλις τώρα με τον καιρό ρέπει προς την ασάφεια.
Από τη στιγμή που βιώνουμε κάτι, ουσιαστικά, αυτόματα το μετατρέπουμε σε ανάμνηση. Οποιασδήποτε φύσης και αν είναι τα εξωτερικά ερεθίσματα, οι αισθήσεις τα εισάγουν εντός μας υπό τον κοινό για όλα κώδικα της μνήμης. Η μνήμη ως πηγή των εννοιών. Στο ταξίδι τους προς τα έγκατα του ανθρώπινου γεωπνευματικού χώρου όλα αυτά τα στοιχεία ενώνονται μεταξύ τους καθώς και με τα υπόλοιπα στοιχεία που συγκροτούν την προγονική δομή της καινοφανούς ύπαρξης σε άπειρους ποσοτικούς και ποιοτικούς συνδυασμούς. Όπως τα γεωλογικά στοιχεία μετακινούνται διαμέσου ρηγμάτων και χασμάτων, παρασύρουν και παρασέρνονται, εκρήγνηνται και λιώνουν, αποσαθρώνονται και ανασυνιστώνται σχηματίζοντας έτσι φλέβες, επιστρώσεις και διαστρωματώσεις ορυκτών και πετρωμάτων, ανάλογα και τα γεωπνευματκά στοιχεία ακολουθούν τέτοιες ιδιαίτερες διαδρομές και διαδικασίες καθώς εσωτερικεύονται. Η αντίληψη μετά από κάποιο στάδιο αδυνατεί να παρακολουθήσει και να αναλύσει το μηχανισμό σύμφωνα με τον οποίο αυτές πραγματοποιούνται. Στα μέρη που συντελούνται οι ζυμώσεις αυτές ξεκινάνε και αναδύονται οι σκέψεις μας σαν φυσαλλίδες αέρα από τα βάθη των ωκεανών.
”περισσότερο ή λιγότερο παραμένουμε ξένοι προς τη σκέψη μας.”
Την πορεία κάθε στοιχείου θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με το αχανές σύστημα πολυγωνικών σχηματισμών που αναπτύσσεται στον αμμώδη βυθό από την διάχυση του ηλιακού φωτός στην θάλασσα, όπου κάθε σημείο, στο οποίο τέμνονται τα πολύγωνα, να σημαίνει την ένωση ή την διάσπαση είτε και τα δύο, του ενός στοιχείου με το άλλο και την κάθε φόρα αλλοίωση αυτής της ένωσης. Η διαρκής μετακίνηση των φωτεινών σημαδιών-γεωπνευματικών στοιχείων πάνω στις διαρκώς μεταβαλλόμενες δαιδαλώδεις τροχιές τους, δεν επιτρέπουν την ύπαρξη οποιουδήποτε μίτου της Αριάδνης.
Ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ως μία απόληξη των παραπάνω πολυγωνικών σχηματισμών, που αναπτύσσονται στο σύστημα ενός περιβάλλοντος, του πλανήτη, του σύμπαντος, του όλου. Ο ανθισμένος κόρνος, που θαυμάζουμε είναι μέρος της δράσης μιας αγριμονίας, ενός δακτυλιοσκώληκα, μίας σταγόνας νερού που εξατμίζεται στον μακρινό ωκεανό. Το τοπίο που απολαμβάνουμε, με τον ήλιο να δύει στον ορίζοντα είναι μέρος της ανάπτυξης της αργίλου, που πάνω της στεκόμαστε.
“στη θέση που στέκομαι στεκόταν πριν λίγο ένας μετεωρίτης, ένας πλανήτης, ένας ήλιος, ένας κόσμος – στέκεται το σύμπαν.”
Ανάμεσα σε αυτά, που ιεραρχούμε και θεωρούμε καίρια γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εσωτερικεύτηκαν ως επιστρώσεις γεωπνευματικών υλικών συγκροτώντας τις γεωπνευματικές διαστρωματώσεις της υπόστασής μας, βρίσκονται άλλα γεγονότα-στρώματα και ανάμεσα σε αυτά χιλιάδες άλλα γεγονότα-στρώματα σε άμεση σχέση και επαφή μεταξύ τους.
Τοποθετώντας τώρα όλα τα γεγονότα, φαινόμενα και τεκταινόμενα, ως διαρκώς μετακινούμενους και μεταβαλλόμενους βρόγχους στο σύστημα τον πολυγωνικών σχηματισμών και αναπτύξουμε κατόπιν αυτό το σύστημα όχι μόνο στη μία επιφάνεια, κατά ένα επίπεδο αλλά στον χώρο, στο όλο, θα έχουμε, σαν ένα πέπλο με απόλυτα πυκνή ύφανση και άπειρο όγκο, το σύστημα του γεγονότος.
Μέρος των διαστάσεων της δράσης του γεγονότος επιδρούν και στον άνθρωπο, ως τμήμα του γεωπνευματικού χώρου του όλου. Η γεωπνευματική διαδικασία είναι αποτέλεσμα της ποιοτικής διαφοράς αντίστασης, που συναντά το γεγονός στον άνθρωπο. Από τη στιγμή που διαπερνάει το γεγονός έναν άνθρωπο και αρχίζουν να εσωτερικεύονται τα στοιχεία του γεγονότος σ’αυτόν, συγχρόνως ξεκινάει και το αρχικό στάδιο της ιδιομόρφωσης, η εσωτερική ιδιομόρφωση. Τα στοιχεία ιδιομορφώνονται - είτε ενώνονται σε καινούργιους συνέχεια σχηματισμούς είτε αποδεσμεύονται από προηγούμενους σχηματισμούς – και διαλύονται στον εσωτερικό απόλυτο γεωπνευματικό χώρο του ανθρώπου. Αυτούς τους σχηματισμούς, τα γεωπνευματικά ορυκτά, τα οποία καθιζάνουν σταδιακά στο στερεό και υγρό μέρος και κάποια καταλήγουν να μετεωρίζονται στο αέριο κέντρο, καλείται ο άνθρωπος να ανασέρνει και να εξωτερικεύει κατά το στάδιο της εξωτερικής ιδιομόρφωσης.
Τα διαδοχικά στάδια της εσωτερικής και της εξωτερικής ιδιομόρφωσης συγκροτούν το φάσμα της ιδιομόρφωσης. Ένα φυσικό πρότυπο ιδιομόρφωσης είναι η φωτιά. Η ανάπτυξη στον φυσικό κόσμο λογίζεται ως μία ειδική ιδιομόρφωση, μία διαμόρφωση με συναίνεση.
”ο άνθρωπος είναι πολύγωνο και η φύση στρογγυλή.”
Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος, είναι αντιστρόφως ανάλογο προς το ποσοστό διαμόρφωσης, που ασκείται στο σύστημα αυτό.
Ένα σώμα αποχτάει τη μέγιστη τιμή ιδιομόρφωσης όταν αναπτύσσεται σε άπειρο χώρο και δε συναντάει άλλα σώματα και την ελάχιστη τιμή όταν όλα τα όριά του είναι και όρια άλλων σωμάτων με αντίθετη φορά ανάπτυξης. Στο φυσικό κόσμο, στο γεωπνευματικό χώρο του όλου, επειδή τα σώματα δεν υφίστανται ως αυτοτέλειες, δε μπορεί να υπάρξει η μέγιστη ούτε η ελάχιστη τιμή ιδιομόρφωσης. Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος αντιστοιχεί στο κατά πόσο ιδιομορφώνεται αντί να διαμορφώνεται στην διάρκεια της ανάπτυξής του ο γεωπνευματικός του χώρος.
Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος είναι ίσο με το άθροισμα των ποσοστών ιδιομόρφωσης των επιμέρους υποσυστημάτων, που συγκροτούν το σύστημα αυτό.
Μπορούμε να ορίσουμε τον άνθρωπο ως σύστημα συμπεριφορών, το κοινωνικό γεγονός ως σύστημα ανθρώπων, την κοινωνία ως σύστημα κοινωνικών γεγονότων. Κατόπιν από τον συνδυασμό των συστημάτων αυτών, μπορούμε να ορίζουμε πλήθος άλλων συστημάτων ανάλογα με το αντικείμενο της έρευνας κάθε φορά.
Η ιδιομόρφωση συντελείται από την εκμετάλλευση του γεωπνευματικού υλικού ως καύσιμο της δημιουργίας καινούργιου γεωπνευματικού χώρου.
Σχηματικά μπορούμε να το προσεγγίσουμε σαν μια ταινία, όπου στην μία πλευρά της εκδηλώνεται η γεωπνευματική διαδικασία και στην άλλη εκδηλώνεται η ιδιομόρφωση. Αυτή η ταινία αποτελεί έναν ιμάντα, ο οποίος περιστρέφεται στο σχήμα του συμβόλου του απείρου και στο σημείο τομής, πραγματώνεται η δημιουργία - ως καταστροφή της ιδιότητας - του καινούργιου χώρου κατά τη διόγκωση του γεωπνευματικού χώρου του ανθρώπου μέσα στον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Ο όγκος του χώρου αυτού είναι και το μέγεθος της ελευθερίας του ανθρώπου. Της ελευθερίας για την ανακούφιση της υποχρέωσης ως πηγή της ηδονής. Η κινητήριος δύναμη αυτού του συστήματος είναι ο τρόπος, που η γενετήσια ορμή και η αναγκαιότητα της επιβίωσης, ανακουφίζονται στον εκάστοτε σχηματισμό του κοινωνικού γεωπνευματικού χώρου.
”στην ιστορία του ανθρώπου το ιστορικό γεγονός είναι ο ιστορικός άνθρωπος.”
Ο εξωτερικός χώρος είναι παροντικός. Ο εσωτερικός είναι και παρελθοντικός. Από τον εσωτερικό χώρο προέρχεται το παρελθόν του εξωτερικού. Ο εξωτερικός χώρος είναι ο κάθε στιγμή μελλοντικός εσωτερικός χώρος και εν δυνάμει αντίστροφα. Ο άνθρωπος είναι η συνάντηση των δύο αυτών χώρων.
Στον κάθε νέο άνθρωπο που γεννιέται, του παρέχεται από τους προγόνους του μία στοιχειώδης αρχική γενετήσια ενέργεια, μία ποσότητα ζωής, μία προγονική φωτιά, η οποία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του γεωπνευματικού χώρου κάθε ανθρώπου, οι συνθήκες ελευθερίας, που απαιτούνται για την ιδιομόρφωση εξαρτώνται από το βαθμό, που του τις παρέχουν όσοι τον φροντίζουν. Δηλαδή κατά πόσο επιτρέπουν την ανάπτυξη στην κλίση ιδιομόρφωσης, ελαττώνοντας αντίστοιχα τη στρέβλωση της κλίσης αυτής. Το σύστημα του γεωπνευματικού χώρου του κάθε ανθρώπου συνδέεται με το σύστημα του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου, ως ένα υποσύστημα, μέρος ενός ευρύτερου συστήματος. Η γέννηση του ανθρώπου δεν αποτελεί τελικά ένα ανεξάρτητο σημείο εκκίνησης μίας ατομικής ανάπτυξης, αλλά μία καινούργια διόγκωση σε κάποιο σημείο του προγονικού γεωπνευματικού χώρου στο σχήμα ενός κάκτου. Έτσι ο άνθρωπος πέρα από τα στοιχειά, που καταρρέουν εντός του προερχόμενα από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο του όλου, αναρρέουν συγχρόνως και στοιχεία από τον εσωτερικό προγονικό του γεωπνευματικό χώρο. Ο άνθρωπος ιδιομορφώνοντας το γεωπνευματικό του χώρο ενεργεί και στην ιδιομόρφωση του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου. Η γεωπνευματική διαδικασία και η ιδιομόρφωση επιτρέπουν την κίνηση - ως το αδύνατο να υπάρχει κάτι όπως υπήρξε - σε όλες τις ακτίνες του χρόνου.
”το παρόν το ζω όπως το μέλλον που θέλω να ζήσω και το μέλλον θέλω να το ζήσω όπως το παρελθόν που θέλω να έχω ζήσει.”
Τα σώματα δεν υπάρχουν σε διάκριση μεταξύ τους ως αντικείμενα καθαυτά, αυτοτελή, ξέχωρα και ξεχωριστά το ένα από το άλλο. Τέτοια εμφανίζονται πρώτον ως συμπέρασμα της ανθρώπινης αντίληψης, διαχειριζόμενη τις αισθήσεις, στην απόπειρα της να κατανοήσει το μικροπεριβάλλον της και δεύτερον – με αμφίδρομη σχέση οι δύο περιπτώσεις - σε παγιωμένες φιλοσοφικές πεποιθήσεις, πολιτικές απόψεις, θρησκευτικά δόγματα και οικονομικο-κοινωνικά συστήματα, τα οποία λιγότερο ή περισσότερο στηρίζονται και υποστηρίζουν το σχήμα τύπου:
άτομο > μονάδα > όριο > σύνορο > κατηγορία > ιεράρχηση
Όπως τα αντικείμενα δεν υφίστανται ως ασυνέχειες και τα γεγονότα σε αναλογία δεν αποτελούν περιορισμένα και απομονωμένα το ένα από το άλλο συμβάντα. Για τις διακρίσεις και σε αυτή την περιοχή ισχύουν οι δύο προαναφερόμενες συνθήκες. Τα φαινόμενα και τα τεκταινόμενα στην γεωπνευματική διαδικασία και την ιδιομόρφωση είναι το ένα, καθολικό και πολυδιάστατο γεγονός.
Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως μετακίνηση ενός αντικειμένου από ένα σημείο Α προς ένα άλλο σημείο Β, δεν είναι παρά η στον χρόνο – ως ανάπτυξη του χώρου - σταδιακή και συνεχή μεταβολή της δομής του όλου. Μία διαρκής διαδικασία έλλειψης και συμπλήρωσης, υπό το καθεστώς του δυναμισμού κίνησης. Ο βασικός αυτός μηχανισμός του γεγονότος προκαλεί συσσωρεύσεις, μετατοπίσεις, συνδέσεις και διαλύσεις των στοιχείων του όλου στην περιοχή μεταξύ του σημείου Α και Β, επηρεάζοντας στην συνέχεια το περιβάλλον της περιοχής και εντέλει το όλο. Η διαδικασία αυτή μας φανερώνεται στις καταστάσεις της ύλης ( στερεή – υγρή – αέρια ), στο βαθμό διαφάνειάς της, στις διαφορές της υφής της και στις μεταβολές της θερμοκρασίας της.
Ο όλος χώρος, ο χώρος του όλου είναι ένας γεωπνευματικός χώρος.
Η βάση της πρότασης της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης είναι η έρευνα του χώρου όπου το γεγονός επιδρά στο όλο και αντίστροφα.
Στο επίθετο γεωπνευματικός αποτυπώνεται η δημιουργία της λέξεως πάνω στην οποία θα εφαρμόζεται, θα συσσωρεύεται και θα φορτίζεται η έννοια, της από εδώ και στο εξής απόπειρας ταύτισης της ύλης και του πνεύματος σε ένα μοναδικό σώμα, στο ένα και το αυτό σώμα της λέξης του γεωπνευματικού της γεωπνευματικής έννοιας. Ταύτισης ως μίας αέναα εναλλασσόμενης και σύγχρονης εσωτερίκευσης και εξωτερίκευσης της ύλης στο πνεύμα και αντίστροφα.
Όπως αντιλαμβανόμαστε το φως ως το ίδιο ένα αντικείμενο, είτε εκδηλώνεται ως κύματα είτε ως σωματίδια, αναλόγως θεωρείται ότι το πνεύμα και η ύλη, το όλο και το γεγονός αποτελούν εκδηλώσεις του ίδιου αντικειμένου, του όλου-γεγονότος ως η συνέχεια. Έτσι ώστε κάθε δίπολο όπως γέννηση-θάνατος, πλήρες-κενό να λογίζονται ως εκδηλώσεις της συνέχειας.
Η Γαία που σμίγει με τον Ουρανό. Ο άνθρωπος μεταξύ ουρανού και γης, το ανθρώπινο σώμα αγωγός του ουρανού με τη γη.
Η γη ως αρχέγονο σύμβολο της ύλης, του στερεού και του σταθερού. Αυτό που το διακρίνουμε και το ορίζουμε. Η βάση, πάνω στην οποία στηριζόμαστε. Το χειροπιαστό.
Και ο ουρανός, που διαρκώς πνέει πάνω απ’τα κεφάλια μας, ως σύμβολο του πνεύματος, της ψυχής, της ιδέας και του ονείρου. Αυτό που πάντοτε κινείται και πάντοτε μας διαφεύγει. Το άυλο, που δε το ορίζουμε παρά μόνο το φανταζόμαστε. Το άπιαστο. Η γεωπνευματική έννοια ως φορέας του αέναου στέκομαι.
Στον γεωπνευματικό χώρο του όλου, μπορούμε αξιωματικά να ορίσουμε επιμέρους μεγέθη γεωπνευματικών χώρων. Ο κάθε άνθρωπος ως γεωπνευματικός χώρος, το σύνολο των ανθρώπων ως άλλος, το σώμα της ανθρωπότητας, η ανθρωπότητα και η γη, ο άνθρωπός και το ζώο. Η γεωπνευματική διαδικασία και η ιδιομόρφωση ισχύει για οποιοδήποτε σύστημα αρκεί κάποιο υποσύστημά του να σχετίζεται με τον άνθρωπο και το ανθρώπινο.
Θα ξεκινήσουμε αναλύοντας τον άνθρωπο ως γεωπνευματικό χώρο και διαδοχικά διάφορα άλλα συστήματα, συσχετίζοντάς τα μεταξύ τους για να καταλήξουμε να συνθέσουμε τον ενιαίο, τον ένα γεωπνευματικό χώρο του όλου.
Η έλευση της ύπαρξης, η γέννηση του ανθρώπου, το έτος μηδέν του καθενός, σηματοδοτεί την αρχή της δημιουργίας και της περαιτέρω ανάπτυξης του γεωπνευματικού του χώρου μέσω της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Με τη γέννηση ξεκινάει η διόγκωση της ύπαρξης σε κάποιο σημείο του όλου. Το αρχικό αυτό σημείο προοδευτικά μετατρέπεται στο εσωτερικό κέντρο, από το οποίο αναπτύσσεται και επεκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση και προς κάθε εξωτερικό σημείο η ύπαρξη. Σαν ένα συμπαγές πολύμορφο μπαλόνι, το οποίο φουσκώνει μέσα σε ένα ανάλογο αλλά μεγαλύτερο τέτοιο μπαλόνι. Όπως ο χώρος της ύπαρξης επεκτείνεται προς όλες τις διευθύνσεις, έτσι και ο χρόνος - ως συνέχεια - κατά τον οποίο συντελείται η επέκταση αυτή, εκδηλώνεται σφαιρικά ως ανομοιόμορφη ανάπτυξη ενός πολύεδρου αστεριού με καμπύλες ακμές και στρογγυλεμένες κορυφές, υπερβαίνοντας μία γραμμική αλληλουχία επεισοδίων, απόρροια του αδιάρρηκτου γεγονότος.
“είμαι χρόνος όσος χώρος.”
“η μέρα ως ανάρμοστη νύχτα.”
Ένα σώμα και ένα πνεύμα συγκροτούν έναν αρκετό άνθρωπο, ο οποίος γεννιέται ως ένας καινούργιος χώρος, που συμπιέζει και συμπιέζεται από τον υπάρχον μέχρι εκείνη τη στιγμή χώρο. Ο γεωπνευματικός χώρος του κάθε ανθρώπου αποτελεί τη γεωπνευματική όψη της αντίστοιχης σωματικής του όψης. Το σώμα του ανθρώπου είναι η αιώνια μήτρα του γεωπνευματικού του χώρου. Ένας γεωπνευματικός χώρος στέρεος εξωτερικά και όσο τον διατρέχουμε από κάθε σημείο, κάθε μοίρα, κάθε πόρο της επιδερμίδας προς το αρχικό σημείο-εσωτερικό κέντρο, περνάμε βαθμιαία από την στέρεα, στην υγρή και προσεγγίζουμε εσχάτως την αέρια κατάσταση της υπόστασης του ανθρώπου. Διανύοντας συγχρόνως την έκταση από το πραγματικό και αισθητό προς το φανταστικό και συμβολικό. Στον άνθρωπο σμίγει το πραγματικό με το φανταστικό.
Κάθε εξωτερικό σημείο του ανθρώπινου σώματος είναι και μία δίοδος εσωτερίκευσης, διάλυσης του εξωτερικού γεωπνευματικού χώρου στον εσωτερικό γεωπνευματικό χώρο μέσω των πέντε αισθήσεων.
Από τα ανοίγματα της όρασης, της όσφρησης, της ακοής, της γεύσης και της αφής εισέρχονται, από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης, εξωτερικά ερεθίσματα όπως αγγίγματα, ακούσματα, συναισθήματα, μυρωδιές, γεύσεις, όψεις, σκέψεις, ιδέες, πράξεις, εμπειρίες, βιώματα, συμβάντα, μνήμες, συμπεράσματα, κώδικες, αρχές και κανόνες που ως γεωπνευματικά στοιχεία επικάθονται και καθιζάνουν όλο και πιο βαθιά στον γεωπνευματικό χώρο του κάθε ανθρώπου. Όπως στη γη, στον γεωλογικό χώρο από τα χημικά στοιχεία υπό την άσκηση των δυνάμεων, των αντιδράσεων, της πίεσης και της θερμοκρασίας δημιουργούνται χημικές ενώσεις, ορυκτά και πετρώματα, έτσι κατά αντιστοιχία συμπεριφέρονται και τα παραπάνω γεωπνευματικά στοιχεία στον γεωπνευματικό χώρο. Επίσης όπως αναφύονται και διακλαδίζονται τα φυτά έτσι αναπτύσσονται και εξελίσσονται οι γεωπνευματικοί χώροι. Μαζί οι δύο αυτές αναλογικές σχέσεις συγκροτούν και αποτελούν την βασική αρχή της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης.
Ο κάθε καινούργιος γεωπνευματικός χώρος ακαριαία από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του και εμφάνισής του υπόκεινται σε μία διαρκή εισροή των γεωπνευματικών στοιχείων – από μία κρύα πέτρα μέχρι μία χαμηλόφωνα ειπωμένη λέξη - που συγκροτούν τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Οι ποσότητες στοιχείων αυτής της εισροής είναι ακαθόριστες αλλά σίγουρα μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές, που το κόσκινο της αντίληψης φιλτράροντας τις αισθήσεις καταφέρνει να συγκρατήσει στην επιφάνεια της συνείδησης και προλαβαίνει να καταγράψει στην άμεσα ανακαλούμενη μνήμη.
Τα μεγέθη των ερεθισμάτων ενός συμβάντος, οι διαστάσεις της μνήμης που αυτά καταλαμβάνουν και τα σώματα των συναισθημάτων που αναφύονται μεταβάλλονται καθώς αποκολλώνται από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο και καταβυθίζονται προς το κέντρο του εσωτερικού γεωπνευματικού χώρου ενώ συγχρόνως απομακρύνονται από το χρονικό κέντρο, στο οποίο λαμβάνει χώρα το εκάστοτε συμβάν. Τα στοιχεία αυτά κατά την εκκίνησή τους διαθέτουν το μέγιστο ποσοστό ευκρίνειας, το οποίο ελαττώνεται όσο κατευθύνονται προς το αέριο εσωτερικό κεντρικό σημείο, όπως η στέρεα αίσθηση που έχουμε για κάτι, το οποίο συνέβη μόλις τώρα με τον καιρό ρέπει προς την ασάφεια.
Από τη στιγμή που βιώνουμε κάτι, ουσιαστικά, αυτόματα το μετατρέπουμε σε ανάμνηση. Οποιασδήποτε φύσης και αν είναι τα εξωτερικά ερεθίσματα, οι αισθήσεις τα εισάγουν εντός μας υπό τον κοινό για όλα κώδικα της μνήμης. Η μνήμη ως πηγή των εννοιών. Στο ταξίδι τους προς τα έγκατα του ανθρώπινου γεωπνευματικού χώρου όλα αυτά τα στοιχεία ενώνονται μεταξύ τους καθώς και με τα υπόλοιπα στοιχεία που συγκροτούν την προγονική δομή της καινοφανούς ύπαρξης σε άπειρους ποσοτικούς και ποιοτικούς συνδυασμούς. Όπως τα γεωλογικά στοιχεία μετακινούνται διαμέσου ρηγμάτων και χασμάτων, παρασύρουν και παρασέρνονται, εκρήγνηνται και λιώνουν, αποσαθρώνονται και ανασυνιστώνται σχηματίζοντας έτσι φλέβες, επιστρώσεις και διαστρωματώσεις ορυκτών και πετρωμάτων, ανάλογα και τα γεωπνευματκά στοιχεία ακολουθούν τέτοιες ιδιαίτερες διαδρομές και διαδικασίες καθώς εσωτερικεύονται. Η αντίληψη μετά από κάποιο στάδιο αδυνατεί να παρακολουθήσει και να αναλύσει το μηχανισμό σύμφωνα με τον οποίο αυτές πραγματοποιούνται. Στα μέρη που συντελούνται οι ζυμώσεις αυτές ξεκινάνε και αναδύονται οι σκέψεις μας σαν φυσαλλίδες αέρα από τα βάθη των ωκεανών.
”περισσότερο ή λιγότερο παραμένουμε ξένοι προς τη σκέψη μας.”
Την πορεία κάθε στοιχείου θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με το αχανές σύστημα πολυγωνικών σχηματισμών που αναπτύσσεται στον αμμώδη βυθό από την διάχυση του ηλιακού φωτός στην θάλασσα, όπου κάθε σημείο, στο οποίο τέμνονται τα πολύγωνα, να σημαίνει την ένωση ή την διάσπαση είτε και τα δύο, του ενός στοιχείου με το άλλο και την κάθε φόρα αλλοίωση αυτής της ένωσης. Η διαρκής μετακίνηση των φωτεινών σημαδιών-γεωπνευματικών στοιχείων πάνω στις διαρκώς μεταβαλλόμενες δαιδαλώδεις τροχιές τους, δεν επιτρέπουν την ύπαρξη οποιουδήποτε μίτου της Αριάδνης.
Ο άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί ως μία απόληξη των παραπάνω πολυγωνικών σχηματισμών, που αναπτύσσονται στο σύστημα ενός περιβάλλοντος, του πλανήτη, του σύμπαντος, του όλου. Ο ανθισμένος κόρνος, που θαυμάζουμε είναι μέρος της δράσης μιας αγριμονίας, ενός δακτυλιοσκώληκα, μίας σταγόνας νερού που εξατμίζεται στον μακρινό ωκεανό. Το τοπίο που απολαμβάνουμε, με τον ήλιο να δύει στον ορίζοντα είναι μέρος της ανάπτυξης της αργίλου, που πάνω της στεκόμαστε.
“στη θέση που στέκομαι στεκόταν πριν λίγο ένας μετεωρίτης, ένας πλανήτης, ένας ήλιος, ένας κόσμος – στέκεται το σύμπαν.”
Ανάμεσα σε αυτά, που ιεραρχούμε και θεωρούμε καίρια γεγονότα της ζωής μας, τα οποία εσωτερικεύτηκαν ως επιστρώσεις γεωπνευματικών υλικών συγκροτώντας τις γεωπνευματικές διαστρωματώσεις της υπόστασής μας, βρίσκονται άλλα γεγονότα-στρώματα και ανάμεσα σε αυτά χιλιάδες άλλα γεγονότα-στρώματα σε άμεση σχέση και επαφή μεταξύ τους.
Τοποθετώντας τώρα όλα τα γεγονότα, φαινόμενα και τεκταινόμενα, ως διαρκώς μετακινούμενους και μεταβαλλόμενους βρόγχους στο σύστημα τον πολυγωνικών σχηματισμών και αναπτύξουμε κατόπιν αυτό το σύστημα όχι μόνο στη μία επιφάνεια, κατά ένα επίπεδο αλλά στον χώρο, στο όλο, θα έχουμε, σαν ένα πέπλο με απόλυτα πυκνή ύφανση και άπειρο όγκο, το σύστημα του γεγονότος.
Μέρος των διαστάσεων της δράσης του γεγονότος επιδρούν και στον άνθρωπο, ως τμήμα του γεωπνευματικού χώρου του όλου. Η γεωπνευματική διαδικασία είναι αποτέλεσμα της ποιοτικής διαφοράς αντίστασης, που συναντά το γεγονός στον άνθρωπο. Από τη στιγμή που διαπερνάει το γεγονός έναν άνθρωπο και αρχίζουν να εσωτερικεύονται τα στοιχεία του γεγονότος σ’αυτόν, συγχρόνως ξεκινάει και το αρχικό στάδιο της ιδιομόρφωσης, η εσωτερική ιδιομόρφωση. Τα στοιχεία ιδιομορφώνονται - είτε ενώνονται σε καινούργιους συνέχεια σχηματισμούς είτε αποδεσμεύονται από προηγούμενους σχηματισμούς – και διαλύονται στον εσωτερικό απόλυτο γεωπνευματικό χώρο του ανθρώπου. Αυτούς τους σχηματισμούς, τα γεωπνευματικά ορυκτά, τα οποία καθιζάνουν σταδιακά στο στερεό και υγρό μέρος και κάποια καταλήγουν να μετεωρίζονται στο αέριο κέντρο, καλείται ο άνθρωπος να ανασέρνει και να εξωτερικεύει κατά το στάδιο της εξωτερικής ιδιομόρφωσης.
Τα διαδοχικά στάδια της εσωτερικής και της εξωτερικής ιδιομόρφωσης συγκροτούν το φάσμα της ιδιομόρφωσης. Ένα φυσικό πρότυπο ιδιομόρφωσης είναι η φωτιά. Η ανάπτυξη στον φυσικό κόσμο λογίζεται ως μία ειδική ιδιομόρφωση, μία διαμόρφωση με συναίνεση.
”ο άνθρωπος είναι πολύγωνο και η φύση στρογγυλή.”
Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος, είναι αντιστρόφως ανάλογο προς το ποσοστό διαμόρφωσης, που ασκείται στο σύστημα αυτό.
Ένα σώμα αποχτάει τη μέγιστη τιμή ιδιομόρφωσης όταν αναπτύσσεται σε άπειρο χώρο και δε συναντάει άλλα σώματα και την ελάχιστη τιμή όταν όλα τα όριά του είναι και όρια άλλων σωμάτων με αντίθετη φορά ανάπτυξης. Στο φυσικό κόσμο, στο γεωπνευματικό χώρο του όλου, επειδή τα σώματα δεν υφίστανται ως αυτοτέλειες, δε μπορεί να υπάρξει η μέγιστη ούτε η ελάχιστη τιμή ιδιομόρφωσης. Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος αντιστοιχεί στο κατά πόσο ιδιομορφώνεται αντί να διαμορφώνεται στην διάρκεια της ανάπτυξής του ο γεωπνευματικός του χώρος.
Το ποσοστό ιδιομόρφωσης ενός συστήματος είναι ίσο με το άθροισμα των ποσοστών ιδιομόρφωσης των επιμέρους υποσυστημάτων, που συγκροτούν το σύστημα αυτό.
Μπορούμε να ορίσουμε τον άνθρωπο ως σύστημα συμπεριφορών, το κοινωνικό γεγονός ως σύστημα ανθρώπων, την κοινωνία ως σύστημα κοινωνικών γεγονότων. Κατόπιν από τον συνδυασμό των συστημάτων αυτών, μπορούμε να ορίζουμε πλήθος άλλων συστημάτων ανάλογα με το αντικείμενο της έρευνας κάθε φορά.
Η ιδιομόρφωση συντελείται από την εκμετάλλευση του γεωπνευματικού υλικού ως καύσιμο της δημιουργίας καινούργιου γεωπνευματικού χώρου.
Σχηματικά μπορούμε να το προσεγγίσουμε σαν μια ταινία, όπου στην μία πλευρά της εκδηλώνεται η γεωπνευματική διαδικασία και στην άλλη εκδηλώνεται η ιδιομόρφωση. Αυτή η ταινία αποτελεί έναν ιμάντα, ο οποίος περιστρέφεται στο σχήμα του συμβόλου του απείρου και στο σημείο τομής, πραγματώνεται η δημιουργία - ως καταστροφή της ιδιότητας - του καινούργιου χώρου κατά τη διόγκωση του γεωπνευματικού χώρου του ανθρώπου μέσα στον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο. Ο όγκος του χώρου αυτού είναι και το μέγεθος της ελευθερίας του ανθρώπου. Της ελευθερίας για την ανακούφιση της υποχρέωσης ως πηγή της ηδονής. Η κινητήριος δύναμη αυτού του συστήματος είναι ο τρόπος, που η γενετήσια ορμή και η αναγκαιότητα της επιβίωσης, ανακουφίζονται στον εκάστοτε σχηματισμό του κοινωνικού γεωπνευματικού χώρου.
”στην ιστορία του ανθρώπου το ιστορικό γεγονός είναι ο ιστορικός άνθρωπος.”
Ο εξωτερικός χώρος είναι παροντικός. Ο εσωτερικός είναι και παρελθοντικός. Από τον εσωτερικό χώρο προέρχεται το παρελθόν του εξωτερικού. Ο εξωτερικός χώρος είναι ο κάθε στιγμή μελλοντικός εσωτερικός χώρος και εν δυνάμει αντίστροφα. Ο άνθρωπος είναι η συνάντηση των δύο αυτών χώρων.
Στον κάθε νέο άνθρωπο που γεννιέται, του παρέχεται από τους προγόνους του μία στοιχειώδης αρχική γενετήσια ενέργεια, μία ποσότητα ζωής, μία προγονική φωτιά, η οποία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία της γεωπνευματικής διαδικασίας και της ιδιομόρφωσης. Στα πρώτα στάδια ανάπτυξης του γεωπνευματικού χώρου κάθε ανθρώπου, οι συνθήκες ελευθερίας, που απαιτούνται για την ιδιομόρφωση εξαρτώνται από το βαθμό, που του τις παρέχουν όσοι τον φροντίζουν. Δηλαδή κατά πόσο επιτρέπουν την ανάπτυξη στην κλίση ιδιομόρφωσης, ελαττώνοντας αντίστοιχα τη στρέβλωση της κλίσης αυτής. Το σύστημα του γεωπνευματικού χώρου του κάθε ανθρώπου συνδέεται με το σύστημα του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου, ως ένα υποσύστημα, μέρος ενός ευρύτερου συστήματος. Η γέννηση του ανθρώπου δεν αποτελεί τελικά ένα ανεξάρτητο σημείο εκκίνησης μίας ατομικής ανάπτυξης, αλλά μία καινούργια διόγκωση σε κάποιο σημείο του προγονικού γεωπνευματικού χώρου στο σχήμα ενός κάκτου. Έτσι ο άνθρωπος πέρα από τα στοιχειά, που καταρρέουν εντός του προερχόμενα από τον εξωτερικό γεωπνευματικό χώρο του όλου, αναρρέουν συγχρόνως και στοιχεία από τον εσωτερικό προγονικό του γεωπνευματικό χώρο. Ο άνθρωπος ιδιομορφώνοντας το γεωπνευματικό του χώρο ενεργεί και στην ιδιομόρφωση του προγονικού του γεωπνευματικού χώρου. Η γεωπνευματική διαδικασία και η ιδιομόρφωση επιτρέπουν την κίνηση - ως το αδύνατο να υπάρχει κάτι όπως υπήρξε - σε όλες τις ακτίνες του χρόνου.
”το παρόν το ζω όπως το μέλλον που θέλω να ζήσω και το μέλλον θέλω να το ζήσω όπως το παρελθόν που θέλω να έχω ζήσει.”
ΖΗΤΩ! / σειρά ποιημάτων / XVII. XVIII. XIX. XX
XVII.
ανάμεσα στις γραμμένες κόλλες
πάντοτε υπάρχει μια ολόλευκη
στα χώματά μου
ανέσυρα ξένα πετραδάκια
μα πώς είναι δυνατόν;
τα τοποθέτησε κάποιος χωρίς να το αντιληφθώ;
να υπήρχαν πριν θεωρήσω αυτά τα χώματα δικά μου;
ή ενώ φαντάζουν ξένα, από δικά μου υλικά μυστηριωδώς
σχηματίστηκαν;
άνθρωποι που δεν αναγνωρίζω
-τόσο διαφορετικοί και
ας συναντιόνται μέσα
στο ίδιο ανείπωτο όνομα-
υπάρχουν στον τόπο μου
πιο πίσω από κει
που φτάνει το φως
πιο πάνω από το σημείο
που οι φυλλωσιές επιτρέπουν να δω
πιο χαμηλά από τα βράχια
που διακόπτουν το βλέμμα μου
δένω τον τελευταίο ψίθυρό τους
στο κορμί μου
είμαι υποχρεωμένος να γράψω
αυτά που απομένουν
να αρθρώσω τα λόγια τα ανεκπλήρωτα
το κύμβαλο να απελευθερώσω από τη σιγή του
ο θάνατος είναι ακαριαίος
μόνο στην ιατροδικαστική
σε όλο τον άλλο κόσμο
είναι αιώνιος
(συνέχεια παρόν)._
XVIII.
σαν κούκος φωλιάζει
ο πόνος στη χαρά
για το χέρι
όλα είναι ίδια
το αντικείμενο αλλάζει
μόνο στο μυαλό
για πόσο σε ρωτάω
θα κλαδεύουμε ο ένας τον άλλο;
να προσμένεις
τι δε χρειάζεται
το να είσαι ελεύθερος
σημαίνει να είσαι εναντίον σου
αποχαιρετισμός στον ήλιο
σε μια αργόσυρτη απομάκρυνση χωρίς θέληση
ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της διαστολής
το φως σε όνειρο
διαπερνάει τα σώματα
δεν απλώνει σκιές
υποχρεωμένος να ψάξω στην έρημο
θα ξοδέψω το τελευταίο μου νερό
μια καινούργια θάλασσα να στεριώσει
η δημιουργία είναι ραντεβού
δίχως τόπο και χρόνο
δίχως πρόσωπο
λίγες μέρες ακόμα
λίγα χρόνια ακόμα
για να μαζευτεί η φυλή
να συναντήσεις τον άλλον
η διάσπαση του ατόμου να ακουστεί
άτμητοι καθώς στεκόμαστε
παγωμένοι σε ένα σκοτάδι
που δε φαίνεται
τελικά χρειάζεται πολλές ανάσες η πνοή
πρέπει να πυρώσει ο κόσμος πολύ
για να χυθούμε._
XIX.
δε μπορώ να φτάσω πουθενά
τη στιγμή που ξεκινώ
και φαίνεται πως από εδώ και μπρος
όλο θα πλησιάζω αυτό που θέλω
ουσιαστικά απομακρύνομαι διαρκώς
απομακρύνομαι απ’τη πηγή της επιθυμίας
του να φτάσεις μέχρι εκεί
που κατά την εκκίνηση μέγιστα επιθυμούσες
έτσι δημιουργείται το δίλλημα
να πας προς τα εκεί
που η επιθυμία σου ελαττώνεται;
να αλλάξεις προορισμό μεγιστοποιώντας
πάλι μια επιθυμία καταδικασμένη
και αυτή τη φορά όμως να φθίνει;
ή τέλος να αγνοήσεις την επιθυμία
και ορμώμενος πλέον από μια ιδεοληπτική
εμμονή ηθικής ολοκλήρωσης στηριζόμενη
σε πιστεύω να πας μέχρι το αναπόφευκτο
τέλος ενός δόγματος;
δεν πάω πουθενά!
έτσι κι αλλιώς η αλλαγή επιθυμίας
ισοδυναμεί με ένα ταξίδι από μόνη της
και η κάθε επιθυμία είναι ένας ολόκληρος κόσμος
η ιεραρχία του πόνου
δεν αντιστρέφεται
μονάχα καταστρέφεται
το αίμα παραμένει ζωντανό
ενός χρόνου
εκατό χρόνων
το ίδιο πίνεται στο χώμα
το ίδιο θυμάσαι τον άνθρωπο
τη στιγμή που απομένεις μονάχος
η μνήμη σου παραδίδει
το ψέμα που χρειάζεσαι
δεν ακούω
όχι επειδή τίποτα δεν ηχεί
μα ξέχασα τον ήχο
τα λόγια φύγανε απόψε νωρίς
τις πράξεις δεν τις ερμήνευσα
απλά τις αποδέχτηκα
όπως τα βουνά
σαν τις θάλασσες
τα γεγονότα είναι ο καπνός ενός ανθρώπου
οι άνθρωποι είναι τα γεγονότα
δεν υπάρχει ζωντανός
παρά μόνο το γεγονός
το παλιό καινούργιο γεύεσαι
την ώρα που τελειώνεις
μάταιο το βήμα το επόμενο
αν είναι το δεύτερο._
XX.
το κρανίο
χώνεψε το σώμα
το βουνό είναι κόκκος
η θάλασσα σταγόνα
και ο ουρανός μια τελευταία ανάσα
το μάτι τραυματίζει τη φαντασία
με ευθείες
τον φίλο του σκοτώνει ο τεχνολόγος
και ο τεχνολόγος δολοφονείται απ’τον έμπορα
ένας ο χώρος
ένας ο χρόνος
αποβάλλει αδιάφορες στιγμές
τις παγιδεύει
να κολλήσουν αιώνια
στα πρόσωπα των ανθρώπων
σαν το χώμα το ξερό
που δέχεται τη βροχή και λασπώνει
η σκέψη περιμένει το γεγονός
το αίσθημα της αναμονής όμως
είναι το αποτέλεσμα του ήδη γεγονότος
πάνω στις αισθήσεις
η κίνηση γλιστράει στις σκιές
καταδικασμένο το φαινόμενο
πάντοτε θα καθυστερεί η απόφαση
αδυναμία να πεις
έφτασα, έφτασες, έφτασε
όσο και να μεγαλώνουν οι αποστάσεις πια
τα παλούκια μπίγονται πιο στενά
όλο και πιο κοντά
ακόμα πιο βαθιά
ο ξένος δε γεννιέται μακριά
στο σύνορό μου γεννιέται
ότι γίνεται στην άκρη στο δάκτυλό σου
συμβαίνει και στην άκρη του σύμπαντος
τα μάτια σου που μεγαλώνουν
τη δική μου ψυχή ρουφάνε
οι επιθυμίες μου που φουντώνουν
το δικό σου κορμί γυρεύουν
μην κυνηγάς τις λέξεις
που ξαπλώνουν στον ατμό
δε θα σε βοηθήσουν
στον μηχανισμό που βλέπεις τώρα από εδώ
θα μπεις στην πέτρα
θα μπει στο ζώο
θα μπει στο νερό
θα μπει στο δέντρο
θα μπει στη φωτιά
όλα είμαστε αυτή η μία καμπύλη._
ανάμεσα στις γραμμένες κόλλες
πάντοτε υπάρχει μια ολόλευκη
στα χώματά μου
ανέσυρα ξένα πετραδάκια
μα πώς είναι δυνατόν;
τα τοποθέτησε κάποιος χωρίς να το αντιληφθώ;
να υπήρχαν πριν θεωρήσω αυτά τα χώματα δικά μου;
ή ενώ φαντάζουν ξένα, από δικά μου υλικά μυστηριωδώς
σχηματίστηκαν;
άνθρωποι που δεν αναγνωρίζω
-τόσο διαφορετικοί και
ας συναντιόνται μέσα
στο ίδιο ανείπωτο όνομα-
υπάρχουν στον τόπο μου
πιο πίσω από κει
που φτάνει το φως
πιο πάνω από το σημείο
που οι φυλλωσιές επιτρέπουν να δω
πιο χαμηλά από τα βράχια
που διακόπτουν το βλέμμα μου
δένω τον τελευταίο ψίθυρό τους
στο κορμί μου
είμαι υποχρεωμένος να γράψω
αυτά που απομένουν
να αρθρώσω τα λόγια τα ανεκπλήρωτα
το κύμβαλο να απελευθερώσω από τη σιγή του
ο θάνατος είναι ακαριαίος
μόνο στην ιατροδικαστική
σε όλο τον άλλο κόσμο
είναι αιώνιος
(συνέχεια παρόν)._
XVIII.
σαν κούκος φωλιάζει
ο πόνος στη χαρά
για το χέρι
όλα είναι ίδια
το αντικείμενο αλλάζει
μόνο στο μυαλό
για πόσο σε ρωτάω
θα κλαδεύουμε ο ένας τον άλλο;
να προσμένεις
τι δε χρειάζεται
το να είσαι ελεύθερος
σημαίνει να είσαι εναντίον σου
αποχαιρετισμός στον ήλιο
σε μια αργόσυρτη απομάκρυνση χωρίς θέληση
ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της διαστολής
το φως σε όνειρο
διαπερνάει τα σώματα
δεν απλώνει σκιές
υποχρεωμένος να ψάξω στην έρημο
θα ξοδέψω το τελευταίο μου νερό
μια καινούργια θάλασσα να στεριώσει
η δημιουργία είναι ραντεβού
δίχως τόπο και χρόνο
δίχως πρόσωπο
λίγες μέρες ακόμα
λίγα χρόνια ακόμα
για να μαζευτεί η φυλή
να συναντήσεις τον άλλον
η διάσπαση του ατόμου να ακουστεί
άτμητοι καθώς στεκόμαστε
παγωμένοι σε ένα σκοτάδι
που δε φαίνεται
τελικά χρειάζεται πολλές ανάσες η πνοή
πρέπει να πυρώσει ο κόσμος πολύ
για να χυθούμε._
XIX.
δε μπορώ να φτάσω πουθενά
τη στιγμή που ξεκινώ
και φαίνεται πως από εδώ και μπρος
όλο θα πλησιάζω αυτό που θέλω
ουσιαστικά απομακρύνομαι διαρκώς
απομακρύνομαι απ’τη πηγή της επιθυμίας
του να φτάσεις μέχρι εκεί
που κατά την εκκίνηση μέγιστα επιθυμούσες
έτσι δημιουργείται το δίλλημα
να πας προς τα εκεί
που η επιθυμία σου ελαττώνεται;
να αλλάξεις προορισμό μεγιστοποιώντας
πάλι μια επιθυμία καταδικασμένη
και αυτή τη φορά όμως να φθίνει;
ή τέλος να αγνοήσεις την επιθυμία
και ορμώμενος πλέον από μια ιδεοληπτική
εμμονή ηθικής ολοκλήρωσης στηριζόμενη
σε πιστεύω να πας μέχρι το αναπόφευκτο
τέλος ενός δόγματος;
δεν πάω πουθενά!
έτσι κι αλλιώς η αλλαγή επιθυμίας
ισοδυναμεί με ένα ταξίδι από μόνη της
και η κάθε επιθυμία είναι ένας ολόκληρος κόσμος
η ιεραρχία του πόνου
δεν αντιστρέφεται
μονάχα καταστρέφεται
το αίμα παραμένει ζωντανό
ενός χρόνου
εκατό χρόνων
το ίδιο πίνεται στο χώμα
το ίδιο θυμάσαι τον άνθρωπο
τη στιγμή που απομένεις μονάχος
η μνήμη σου παραδίδει
το ψέμα που χρειάζεσαι
δεν ακούω
όχι επειδή τίποτα δεν ηχεί
μα ξέχασα τον ήχο
τα λόγια φύγανε απόψε νωρίς
τις πράξεις δεν τις ερμήνευσα
απλά τις αποδέχτηκα
όπως τα βουνά
σαν τις θάλασσες
τα γεγονότα είναι ο καπνός ενός ανθρώπου
οι άνθρωποι είναι τα γεγονότα
δεν υπάρχει ζωντανός
παρά μόνο το γεγονός
το παλιό καινούργιο γεύεσαι
την ώρα που τελειώνεις
μάταιο το βήμα το επόμενο
αν είναι το δεύτερο._
XX.
το κρανίο
χώνεψε το σώμα
το βουνό είναι κόκκος
η θάλασσα σταγόνα
και ο ουρανός μια τελευταία ανάσα
το μάτι τραυματίζει τη φαντασία
με ευθείες
τον φίλο του σκοτώνει ο τεχνολόγος
και ο τεχνολόγος δολοφονείται απ’τον έμπορα
ένας ο χώρος
ένας ο χρόνος
αποβάλλει αδιάφορες στιγμές
τις παγιδεύει
να κολλήσουν αιώνια
στα πρόσωπα των ανθρώπων
σαν το χώμα το ξερό
που δέχεται τη βροχή και λασπώνει
η σκέψη περιμένει το γεγονός
το αίσθημα της αναμονής όμως
είναι το αποτέλεσμα του ήδη γεγονότος
πάνω στις αισθήσεις
η κίνηση γλιστράει στις σκιές
καταδικασμένο το φαινόμενο
πάντοτε θα καθυστερεί η απόφαση
αδυναμία να πεις
έφτασα, έφτασες, έφτασε
όσο και να μεγαλώνουν οι αποστάσεις πια
τα παλούκια μπίγονται πιο στενά
όλο και πιο κοντά
ακόμα πιο βαθιά
ο ξένος δε γεννιέται μακριά
στο σύνορό μου γεννιέται
ότι γίνεται στην άκρη στο δάκτυλό σου
συμβαίνει και στην άκρη του σύμπαντος
τα μάτια σου που μεγαλώνουν
τη δική μου ψυχή ρουφάνε
οι επιθυμίες μου που φουντώνουν
το δικό σου κορμί γυρεύουν
μην κυνηγάς τις λέξεις
που ξαπλώνουν στον ατμό
δε θα σε βοηθήσουν
στον μηχανισμό που βλέπεις τώρα από εδώ
θα μπεις στην πέτρα
θα μπει στο ζώο
θα μπει στο νερό
θα μπει στο δέντρο
θα μπει στη φωτιά
όλα είμαστε αυτή η μία καμπύλη._
17/9/10
ΖΗΤΩ! / σειρά ποιημάτων / XV. XVI.
XV.
η ανάγκη διακόπτει το σκοτάδι μου
ξένες μέρες
ξένες νύχτες
πολιορκούν το κρανίο μου
η ανατολή μου
συγκρούεται με τη δύση τους
αμέτρητοι εχθροί καταφθάνουν
στις εσχατιές της σάρκας μου
ομιλίες, κραυγές, ψίθυροι
χάδια, αγγίγματα, χτυπήματα
φαινομενικά σημάδια του χρόνου
του χρόνου που πολεμά στην όψη μας
ομιχλώδης κοιλάδες
λασπωμένες στο αίμα
δίχως μνημεία
ορίζουν το πεδίο της μάχης
εκεί που ο χρόνος αγωνιά
να εισβάλει στον χώρο
χωρίς θύμηση σκάβεται το όλο
αφαιρείται το υπόλοιπο
της ιδιομόρφωσης του εγώ
μοναδική επιθυμία η διεύρυνση
τελευταία άμυνα η συνεχής απομάκρυνση από τα άκρα
η αυξανόμενη δυσκολία της απόστασης
η επέκταση της πνευματικής διαμέτρου
ευνοεί τη σιωπή στο κέντρο
αυτή η σιωπή
είναι το ξεχασμένο στοιχείο
στη σφυρηλάτηση του πύρινου λόγου
η προγονική φωτιά δεν αρκεί
να συντηρήσει τον πυρήνα της ύπαρξης
τούτο το καμίνι είναι αχόρταγο
δίχως κενό χρειάζεται
την αλήθεια να διαλύεις, να τη συνδέεις
και να τη ξαναδιαλύεις
πάνω στο λάθος
χρειάζεται κιόλας
να χώσεις τα χέρια σου στη φωτιά
να τραβήξεις το ελάχιστο
μα απόλυτα συμπυκνωμένο κράμα
να χαράξεις πάνω του όλα τα γράμματα
όσο παραμένει ρευστό
να το βαφτίσεις σε μια υγρή αγάπη
και τέλος να το εκσφενδονίσεις σε μια πορεία
που καλύπτει όλα τα σημεία
σε όλες τις κατευθύνσεις
τότε το φως διακόπτει την ανάγκη μου._
XVI.
οι μαύροι φίλοι μου
δαγκώνουν κέρματα
ξασπρίζουν οι άκρες των ονείρων
και σαν ξερά παξιμάδια
τα βουτάμε στην πλήξη μας
ο έρωτας δεν ξύπνησε
μαζί μου σήμερα
ένα χλωμό βρώμικο σεντόνι
μου άφησε για σάβανο
στις σάρκες ψάχνω ένα είδωλο
να το καρφώσω στα μπράτσα μου
παρακατιανοί ήρωες να βαφτιστούμε
ανάποδα να κρεμαστούμε
στις φθηνές σας πλάτες
περιθωριακό μνημείο
το σώμα μου θα στήσω
στην τελευταία πλατεία του χωριού
με οινοπνεύματα να με ποτίζουν
οι κοκαλωμένοι
για ποια ερείπια
αναχώρησε το μεγαλείο μας;
σε ποια κείμενα
λερώθηκε η γοητεία μας;
τον ύπνο έπνιξα
με τα ίδια μου τα χέρια
να δεχτώ την τιμωρία του αφήνιασα
και’συ που με κοιτάς
η γλώσσα σου σάπισε
σαν φρούτο στην προβλήτα
μαζεύτηκαν οι ιδέες
σκουριά πάνω στο ξυράφι
να περπατήσω άλλο δε θέλω
ένα λάθος να γίνω
μια σκιά να ρουφήξω
στις γωνίες μου να μη βολεύεσαι
δε μου έμεινε άλλο αίμα
κέρασέ με εσύ αν μ’αγαπάς
θα σε πιστέψω
αν με πιστέψεις
μια τίμια ανταλλαγή
ξεχείλισε τη ντροπή μου
γέμισε με καθρέφτες η ζωή μου
θα ήμασταν οι άλλοι
τα παιδιά θα είχαμε για συντροφιά
πώς στριμωχτήκαμε σε τούτο το χωράφι;
λαδωμένο το βήμα μας
αρχίσαμε κιόλας να τακτοποιούμε
γέμισε αριθμητική το στόμα μας
το ρίξαμε στη διαφήμιση
προπαγανδίσαμε την τρέλα
γιατί δε με ακούτε;
ανίκανοι να κλέψουμε στο ζύγι
μου ξάπλωσες Αφροδίτη
και θες να σε δαγκώσω
με λουλούδια έντυσες
το στεγνό κορμί σου
για μια νύχτα μόνο
σαν μικροπωλητές κτυπάμε
της ελευθερίας την πόρτα
ασθενής και άχρηστος
η διαστροφή μου
χάιδεψε λίγο
τη συστολή μου
για δώρο έχω μόνο
τις πληγές μου
σε αγώνα στήσαμε
τις ηδονές μας
ένα πιάτο να γλείψουμε όλοι
με τρόπο θέλεις
να σε πλησιάζω
ας ανεβάσουμε την ένταση
ας γίνουμε πολλοί
θέλω να σε δω με καινούργια στολή
ας αυξήσουμε την πίεση
δε θέλουμε χαρά
συνηθίσαμε στον πόλεμο
αστεία λέμε στα αυτιά
ποτέ δε φτάνουμε στα βαθιά
εξέχει το κενό πελώριο
στις τρύπες σου
βαμμένο κόκκινο στην άκρη
αποφάσισα να κατέβω
ένα ένα τα σκαλιά
πεθύμισα τον μονόδρομο
το αδιέξοδο
να μοιάσω στη μάνα σου
στον πατέρα σου
να γίνω ο δάσκαλός σου
ο εραστής σου
θα φτιάξω πρόγραμμα και σχέδιο
θα ξαναμπώ στη Ρώμη
να συγχωρήσω τους σακάτηδες
να ελεήσω τους φτωχούς
θα κάψω το σπίτι σου
θέλω να συναντηθούμε όλοι
οι τολμηροί
γύρω απ’τη φωτιά
βλέπω το όραμα ξανά
τρέχουμε στα σοκάκια
σπάμε παράθυρα
γράφουμε στους τοίχους
ενοχλούμε, τσακωνόμαστε
γελάμε
σε αρπάζω, με κτυπάνε
κυνηγητό και κρυφτό
στα μάτια σου
τώρα θυμάμαι
το σώμα μου
τώρα ξεκουράζω
το πνεύμα μου
απολαμβάνω τον πόνο
ακούω τους νεκρούς
χλευάζω το φαινόμενο
δένομαι στα δέντρα
και γδέρνω τα πόδια μου
στις πέτρες
το νεύρο μου
ορθώνεται
γεμάτες επιθυμίες
με βασανίζουν
στο ξέφωτο καθώς πλησιάζω
γδυτή η απουσία με περιμένει
να την αλείψω ενοχές και τύψεις
σαν ζώα στα βράχια να γαμηθούμε
τα μαλλιά της σφιχτά
στο στήθος μου τυλίγει
στο τέλος τον ιδρώτα μας θα πιούμε
η απώλεια αδερφή
και οικογένεια οι εχθροί
στα βουνά πάνω θα με υπηρετείς
στα βουνά πάνω θα σε υπηρετώ
βάφουμε τα πρόσωπά μας ζωηρά
πριν κτυπήσουμε τις καρδιές μας με σπαθιά
κατανοώ τον βρεγμένο
αγαπώ τον λερωμένο._
η ανάγκη διακόπτει το σκοτάδι μου
ξένες μέρες
ξένες νύχτες
πολιορκούν το κρανίο μου
η ανατολή μου
συγκρούεται με τη δύση τους
αμέτρητοι εχθροί καταφθάνουν
στις εσχατιές της σάρκας μου
ομιλίες, κραυγές, ψίθυροι
χάδια, αγγίγματα, χτυπήματα
φαινομενικά σημάδια του χρόνου
του χρόνου που πολεμά στην όψη μας
ομιχλώδης κοιλάδες
λασπωμένες στο αίμα
δίχως μνημεία
ορίζουν το πεδίο της μάχης
εκεί που ο χρόνος αγωνιά
να εισβάλει στον χώρο
χωρίς θύμηση σκάβεται το όλο
αφαιρείται το υπόλοιπο
της ιδιομόρφωσης του εγώ
μοναδική επιθυμία η διεύρυνση
τελευταία άμυνα η συνεχής απομάκρυνση από τα άκρα
η αυξανόμενη δυσκολία της απόστασης
η επέκταση της πνευματικής διαμέτρου
ευνοεί τη σιωπή στο κέντρο
αυτή η σιωπή
είναι το ξεχασμένο στοιχείο
στη σφυρηλάτηση του πύρινου λόγου
η προγονική φωτιά δεν αρκεί
να συντηρήσει τον πυρήνα της ύπαρξης
τούτο το καμίνι είναι αχόρταγο
δίχως κενό χρειάζεται
την αλήθεια να διαλύεις, να τη συνδέεις
και να τη ξαναδιαλύεις
πάνω στο λάθος
χρειάζεται κιόλας
να χώσεις τα χέρια σου στη φωτιά
να τραβήξεις το ελάχιστο
μα απόλυτα συμπυκνωμένο κράμα
να χαράξεις πάνω του όλα τα γράμματα
όσο παραμένει ρευστό
να το βαφτίσεις σε μια υγρή αγάπη
και τέλος να το εκσφενδονίσεις σε μια πορεία
που καλύπτει όλα τα σημεία
σε όλες τις κατευθύνσεις
τότε το φως διακόπτει την ανάγκη μου._
XVI.
οι μαύροι φίλοι μου
δαγκώνουν κέρματα
ξασπρίζουν οι άκρες των ονείρων
και σαν ξερά παξιμάδια
τα βουτάμε στην πλήξη μας
ο έρωτας δεν ξύπνησε
μαζί μου σήμερα
ένα χλωμό βρώμικο σεντόνι
μου άφησε για σάβανο
στις σάρκες ψάχνω ένα είδωλο
να το καρφώσω στα μπράτσα μου
παρακατιανοί ήρωες να βαφτιστούμε
ανάποδα να κρεμαστούμε
στις φθηνές σας πλάτες
περιθωριακό μνημείο
το σώμα μου θα στήσω
στην τελευταία πλατεία του χωριού
με οινοπνεύματα να με ποτίζουν
οι κοκαλωμένοι
για ποια ερείπια
αναχώρησε το μεγαλείο μας;
σε ποια κείμενα
λερώθηκε η γοητεία μας;
τον ύπνο έπνιξα
με τα ίδια μου τα χέρια
να δεχτώ την τιμωρία του αφήνιασα
και’συ που με κοιτάς
η γλώσσα σου σάπισε
σαν φρούτο στην προβλήτα
μαζεύτηκαν οι ιδέες
σκουριά πάνω στο ξυράφι
να περπατήσω άλλο δε θέλω
ένα λάθος να γίνω
μια σκιά να ρουφήξω
στις γωνίες μου να μη βολεύεσαι
δε μου έμεινε άλλο αίμα
κέρασέ με εσύ αν μ’αγαπάς
θα σε πιστέψω
αν με πιστέψεις
μια τίμια ανταλλαγή
ξεχείλισε τη ντροπή μου
γέμισε με καθρέφτες η ζωή μου
θα ήμασταν οι άλλοι
τα παιδιά θα είχαμε για συντροφιά
πώς στριμωχτήκαμε σε τούτο το χωράφι;
λαδωμένο το βήμα μας
αρχίσαμε κιόλας να τακτοποιούμε
γέμισε αριθμητική το στόμα μας
το ρίξαμε στη διαφήμιση
προπαγανδίσαμε την τρέλα
γιατί δε με ακούτε;
ανίκανοι να κλέψουμε στο ζύγι
μου ξάπλωσες Αφροδίτη
και θες να σε δαγκώσω
με λουλούδια έντυσες
το στεγνό κορμί σου
για μια νύχτα μόνο
σαν μικροπωλητές κτυπάμε
της ελευθερίας την πόρτα
ασθενής και άχρηστος
η διαστροφή μου
χάιδεψε λίγο
τη συστολή μου
για δώρο έχω μόνο
τις πληγές μου
σε αγώνα στήσαμε
τις ηδονές μας
ένα πιάτο να γλείψουμε όλοι
με τρόπο θέλεις
να σε πλησιάζω
ας ανεβάσουμε την ένταση
ας γίνουμε πολλοί
θέλω να σε δω με καινούργια στολή
ας αυξήσουμε την πίεση
δε θέλουμε χαρά
συνηθίσαμε στον πόλεμο
αστεία λέμε στα αυτιά
ποτέ δε φτάνουμε στα βαθιά
εξέχει το κενό πελώριο
στις τρύπες σου
βαμμένο κόκκινο στην άκρη
αποφάσισα να κατέβω
ένα ένα τα σκαλιά
πεθύμισα τον μονόδρομο
το αδιέξοδο
να μοιάσω στη μάνα σου
στον πατέρα σου
να γίνω ο δάσκαλός σου
ο εραστής σου
θα φτιάξω πρόγραμμα και σχέδιο
θα ξαναμπώ στη Ρώμη
να συγχωρήσω τους σακάτηδες
να ελεήσω τους φτωχούς
θα κάψω το σπίτι σου
θέλω να συναντηθούμε όλοι
οι τολμηροί
γύρω απ’τη φωτιά
βλέπω το όραμα ξανά
τρέχουμε στα σοκάκια
σπάμε παράθυρα
γράφουμε στους τοίχους
ενοχλούμε, τσακωνόμαστε
γελάμε
σε αρπάζω, με κτυπάνε
κυνηγητό και κρυφτό
στα μάτια σου
τώρα θυμάμαι
το σώμα μου
τώρα ξεκουράζω
το πνεύμα μου
απολαμβάνω τον πόνο
ακούω τους νεκρούς
χλευάζω το φαινόμενο
δένομαι στα δέντρα
και γδέρνω τα πόδια μου
στις πέτρες
το νεύρο μου
ορθώνεται
γεμάτες επιθυμίες
με βασανίζουν
στο ξέφωτο καθώς πλησιάζω
γδυτή η απουσία με περιμένει
να την αλείψω ενοχές και τύψεις
σαν ζώα στα βράχια να γαμηθούμε
τα μαλλιά της σφιχτά
στο στήθος μου τυλίγει
στο τέλος τον ιδρώτα μας θα πιούμε
η απώλεια αδερφή
και οικογένεια οι εχθροί
στα βουνά πάνω θα με υπηρετείς
στα βουνά πάνω θα σε υπηρετώ
βάφουμε τα πρόσωπά μας ζωηρά
πριν κτυπήσουμε τις καρδιές μας με σπαθιά
κατανοώ τον βρεγμένο
αγαπώ τον λερωμένο._
5/9/10
17/8/10
ΖΗΤΩ! / σειρά ποιημάτων / XI. XII. XIII. XIV.
XI.
δε θα αντισταθώ
θα ελευθερωθώ
η διαταγή στέκεται δίπλα μου
σαν την κοιτάζω μεταμορφώνεται
σε συνάνθρωπο
οι ζωές στα μάτια σου επαναλαμβάνονται
στα μάτια του άλλου κρύβονται
οι συγκινήσεις εκδηλώνονται υποδόρια
οι αδένες σκύβουν
παραδίδοντας τους τελευταίους χυμούς
στους αντιπρόσωπους
το ίδιο όνομα επανακολλάται
στον διαφορετικό άνθρωπο
η ανάσα μου
η ελπίδα μου
ψηλά σε σπασμένα κατάρτια
φυλάγεται
στριμώχνονται τα χορτάρια
στη φωτεινή προβλήτα
και μόνο οι αγριάδες
επιτίθενται στο σκοτάδι
με ένταση φανερώνεται η προδοσία
καθώς διαιρούν το οξυγόνο
οι χωροφύλακες
πιεζόμαστε όλοι να θυμηθούμε
να αποδειχτούμε
ποιος είμαι εγώ δίπλα σου;
ποιος είσαι εσύ χώρια μου;
στενοχώρια, ησυχία
ξένη τάξη επικρατεί
στα σταυροδρόμια του βλέμματος
θυμάμαι πως θα έγραφα
ποιήματα για τον ήλιο, τη χαρά
θυμάμαι πως θα μου χαμογέλαγαν τα ζώα
θυμάσαι μήπως εσύ πόσο θέλαμε
να ήμαστε παρέα;
ο αέρας φύσηξε
και τις τελευταίες λέξεις
απ’το πρεβάζι μου
στέγνωσε και τα τελευταία δάκρυα
απ’τα σεντόνια μου
στέκομαι τώρα
στεγνός και γδυτός
στην άκρη της συνέχειας
ξεφορτώνω τα χρόνια μου
ασπρίζω τις ρίζες μου
φιλώ βαθιά το σήμερα
και γνέφω στο αύριο να βιαστεί
έλα κ’εσύ!
τα χέρια μου είναι ελεύθερα πια
και η καρδιά μου σπασμένο ρόδι._
ΧΙΙ.
τρίζουν οι σκέψεις μου
αντιρρησίες δηλώνονται
στην ουρά της λογικής
άδεια κάρα πηγαινοέρχονται
στο κεφάλι μου
υπακούω και σφίγγω τα εργαλεία
σαν να συγκρατώ τον κόσμο όλο
θέλω να επισκευάσω τη διαρροή
της ψυχής μου
να γράψω ξεκάθαρα τις οδηγίες
να τακτοποιήσω τις γωνίες
ανάθεμα σε αυτά τα εργαλεία
που δε σκουριάζουν
πώς να καρφώσεις το σάπιο ξύλο;
πώς να κτυπήσεις τη σαθρή την πέτρα;
δυνατά και επικίνδυνα
τα εργαλεία που όψη δεν έχουνε
θανατηφόρα στα κουρασμένα χέρια
πώς να συγκρατήσει το σχισμένο σώμα
ένα ακέραιο πνεύμα;
πώς να κουβαλήσει το ξεραμένο μυαλό
μια φουσκωμένη φαντασία;
πώς να χωρέσει σε μια ιδιοκτησία
ο χρόνος;
τα εργαλεία αυτά δεν είναι
για νοικοκύρηδες
δε μπορείς με το σφυρί να τραγουδήσεις
δε μπορείς με το τσεκούρι να γράψεις ποιήματα
δε μπορείς με το φτυάρι να ζωγραφίσεις
με άφθαρτα εργαλεία
δεν επισκευάζεις τη φθορά
με τα άφθαρτα εργαλεία τελικά
μονάχα πολεμάς._
XIII.
δε προφταίνει να σ’αγγίξει
το φως στο άκρο που περνάς
τοπία αυστηρά κάθετα
σου κόβουν τον αέρα
τα μάτια υποκύπτουν
τελικά στις βλεφαρίδες
και το χώμα αγκαλιάζει
το κορμί σου
όλα εσωκλείονται
σε μια παγωμένη στιγμή
τερατώδες γεννιέται το συναίσθημα
στο έμπα της σπηλιάς
το σκοτάδι διακόπτεται από φωνές
ένα βλέμμα αφηνιάζει ακίνητο
ιδρωμένα λόγια στριμώχνονται
βουβά στο γκρεμό
όταν η ώρα ξεπερνάει την ελπίδα
όταν ο φόβος ζωγραφίζει μια καρδιά
γιατί θέλεις να σωθείς;
τότε ο άνθρωπος συνάντησε τον άνθρωπο
τότε ο άνθρωπος έφαγε και ήπιε με τον άνθρωπο
από τότε τον άνθρωπο τον εξουσιάζει η επιλογή
το τέλος της φωτιάς χαράχτηκε βαθιά μας
πάντοτε θα υπάρχει ένας τελευταίος
στον τραγικό κύκλο
για να φυλάει τα νώτα του πρώτου
γιατί θέλεις να ξυπνήσεις;
κουρασμένα χαράματα
φορτώνονται στην πλάτη σου
ποτέ δεν κοίταξες τον ουρανό
της σκέψης σου
τα χέρια μας απλώνουμε
ανήμποροι να διακρίνουμε
την πρόθεση από την προσταγή
το αιώνια συμπιέζεται στο τώρα
η αντοχή τεντώνεται για πάντα
ισόβιο όριο της επιθυμίας
σαν σου χτυπήσουν την πλάτη
μην τρομάξεις
ήδη έχεις επιλέξει
γιατί θέλεις να σκοτώσεις;
XIV.
σαν μεγεθύνεις τις λέξεις
κουβαλάνε ανθρώπους
τραυματισμένους ήρωες
και εξαντλημένες ανάσες
η μία λέξη πίσω απ’την άλλη
άτακτα καραβάνια του πουθενά
ξεραίνονται στη σιωπή
υποχρεωτικές παύσεις
διαδέχονται τις έννοιες
και σ’αυτό το άγονο μεσοδιάστημα των σημαδιών
πυκνώνει το σκοτάδι
πύρινοι μετεωρίτες
συγκρούονται στην ομιχλώδη στέπα της ύπαρξής μας
καθώς τους ανακαλύπτουμε
τους ονομάζουμε γεγονότα
μάταια ζυγίζουμε την ύλη τους
για να αποδείξουμε το υπόλοιπο
όσο πυκνά και να υφαίνουμε
έναν ιστό αράχνης καταφέρνουμε
ο λόγος διακόπτεται
η γραφή διακόπτεται
η ίδια μας η ζωή διακόπτεται
απέραντα κενά εκτείνονται
άγνωστοι βαθιοί ωκεανοί
περιβάλουν τις στιγμές μας
με τη σκουριασμένη μνήμη μας
διασχίζουμε αφιλόξενες θάλασσες μέσα στη νύχτα
ελπίζοντας σε μια στεριά για ένα λεπτό
πόσα ναυάγια συναντάμε;
πόσους ναυαγούς εγκαταλείπουμε;
δύσκολα συνηθίζεις την αλμύρα
πόσο μάλλον όταν οι πληγές σου χάσκουν
στην ανακούφιση σου
στρατοπέδευσαν καπεταναίοι
βρώμικοι και μοχθηροί
μα η ταλαιπώρια σου τους φαντάζει
λυγερούς και ξωτικούς
σε πληροφορώ
πως την Ιθάκη την κατέλαβαν
οι βάρβαροι τελικά
μην επιστρέψεις μόνος σου
ούτε στα κύματα να βαδίσεις
να συμπληρώσουμε τους ωκεανούς με πράξεις πέτρινες
το βήμα μας να ακουστεί τρομακτικό
και ο λόγος μας δίχως κενό._
δε θα αντισταθώ
θα ελευθερωθώ
η διαταγή στέκεται δίπλα μου
σαν την κοιτάζω μεταμορφώνεται
σε συνάνθρωπο
οι ζωές στα μάτια σου επαναλαμβάνονται
στα μάτια του άλλου κρύβονται
οι συγκινήσεις εκδηλώνονται υποδόρια
οι αδένες σκύβουν
παραδίδοντας τους τελευταίους χυμούς
στους αντιπρόσωπους
το ίδιο όνομα επανακολλάται
στον διαφορετικό άνθρωπο
η ανάσα μου
η ελπίδα μου
ψηλά σε σπασμένα κατάρτια
φυλάγεται
στριμώχνονται τα χορτάρια
στη φωτεινή προβλήτα
και μόνο οι αγριάδες
επιτίθενται στο σκοτάδι
με ένταση φανερώνεται η προδοσία
καθώς διαιρούν το οξυγόνο
οι χωροφύλακες
πιεζόμαστε όλοι να θυμηθούμε
να αποδειχτούμε
ποιος είμαι εγώ δίπλα σου;
ποιος είσαι εσύ χώρια μου;
στενοχώρια, ησυχία
ξένη τάξη επικρατεί
στα σταυροδρόμια του βλέμματος
θυμάμαι πως θα έγραφα
ποιήματα για τον ήλιο, τη χαρά
θυμάμαι πως θα μου χαμογέλαγαν τα ζώα
θυμάσαι μήπως εσύ πόσο θέλαμε
να ήμαστε παρέα;
ο αέρας φύσηξε
και τις τελευταίες λέξεις
απ’το πρεβάζι μου
στέγνωσε και τα τελευταία δάκρυα
απ’τα σεντόνια μου
στέκομαι τώρα
στεγνός και γδυτός
στην άκρη της συνέχειας
ξεφορτώνω τα χρόνια μου
ασπρίζω τις ρίζες μου
φιλώ βαθιά το σήμερα
και γνέφω στο αύριο να βιαστεί
έλα κ’εσύ!
τα χέρια μου είναι ελεύθερα πια
και η καρδιά μου σπασμένο ρόδι._
ΧΙΙ.
τρίζουν οι σκέψεις μου
αντιρρησίες δηλώνονται
στην ουρά της λογικής
άδεια κάρα πηγαινοέρχονται
στο κεφάλι μου
υπακούω και σφίγγω τα εργαλεία
σαν να συγκρατώ τον κόσμο όλο
θέλω να επισκευάσω τη διαρροή
της ψυχής μου
να γράψω ξεκάθαρα τις οδηγίες
να τακτοποιήσω τις γωνίες
ανάθεμα σε αυτά τα εργαλεία
που δε σκουριάζουν
πώς να καρφώσεις το σάπιο ξύλο;
πώς να κτυπήσεις τη σαθρή την πέτρα;
δυνατά και επικίνδυνα
τα εργαλεία που όψη δεν έχουνε
θανατηφόρα στα κουρασμένα χέρια
πώς να συγκρατήσει το σχισμένο σώμα
ένα ακέραιο πνεύμα;
πώς να κουβαλήσει το ξεραμένο μυαλό
μια φουσκωμένη φαντασία;
πώς να χωρέσει σε μια ιδιοκτησία
ο χρόνος;
τα εργαλεία αυτά δεν είναι
για νοικοκύρηδες
δε μπορείς με το σφυρί να τραγουδήσεις
δε μπορείς με το τσεκούρι να γράψεις ποιήματα
δε μπορείς με το φτυάρι να ζωγραφίσεις
με άφθαρτα εργαλεία
δεν επισκευάζεις τη φθορά
με τα άφθαρτα εργαλεία τελικά
μονάχα πολεμάς._
XIII.
δε προφταίνει να σ’αγγίξει
το φως στο άκρο που περνάς
τοπία αυστηρά κάθετα
σου κόβουν τον αέρα
τα μάτια υποκύπτουν
τελικά στις βλεφαρίδες
και το χώμα αγκαλιάζει
το κορμί σου
όλα εσωκλείονται
σε μια παγωμένη στιγμή
τερατώδες γεννιέται το συναίσθημα
στο έμπα της σπηλιάς
το σκοτάδι διακόπτεται από φωνές
ένα βλέμμα αφηνιάζει ακίνητο
ιδρωμένα λόγια στριμώχνονται
βουβά στο γκρεμό
όταν η ώρα ξεπερνάει την ελπίδα
όταν ο φόβος ζωγραφίζει μια καρδιά
γιατί θέλεις να σωθείς;
τότε ο άνθρωπος συνάντησε τον άνθρωπο
τότε ο άνθρωπος έφαγε και ήπιε με τον άνθρωπο
από τότε τον άνθρωπο τον εξουσιάζει η επιλογή
το τέλος της φωτιάς χαράχτηκε βαθιά μας
πάντοτε θα υπάρχει ένας τελευταίος
στον τραγικό κύκλο
για να φυλάει τα νώτα του πρώτου
γιατί θέλεις να ξυπνήσεις;
κουρασμένα χαράματα
φορτώνονται στην πλάτη σου
ποτέ δεν κοίταξες τον ουρανό
της σκέψης σου
τα χέρια μας απλώνουμε
ανήμποροι να διακρίνουμε
την πρόθεση από την προσταγή
το αιώνια συμπιέζεται στο τώρα
η αντοχή τεντώνεται για πάντα
ισόβιο όριο της επιθυμίας
σαν σου χτυπήσουν την πλάτη
μην τρομάξεις
ήδη έχεις επιλέξει
γιατί θέλεις να σκοτώσεις;
XIV.
σαν μεγεθύνεις τις λέξεις
κουβαλάνε ανθρώπους
τραυματισμένους ήρωες
και εξαντλημένες ανάσες
η μία λέξη πίσω απ’την άλλη
άτακτα καραβάνια του πουθενά
ξεραίνονται στη σιωπή
υποχρεωτικές παύσεις
διαδέχονται τις έννοιες
και σ’αυτό το άγονο μεσοδιάστημα των σημαδιών
πυκνώνει το σκοτάδι
πύρινοι μετεωρίτες
συγκρούονται στην ομιχλώδη στέπα της ύπαρξής μας
καθώς τους ανακαλύπτουμε
τους ονομάζουμε γεγονότα
μάταια ζυγίζουμε την ύλη τους
για να αποδείξουμε το υπόλοιπο
όσο πυκνά και να υφαίνουμε
έναν ιστό αράχνης καταφέρνουμε
ο λόγος διακόπτεται
η γραφή διακόπτεται
η ίδια μας η ζωή διακόπτεται
απέραντα κενά εκτείνονται
άγνωστοι βαθιοί ωκεανοί
περιβάλουν τις στιγμές μας
με τη σκουριασμένη μνήμη μας
διασχίζουμε αφιλόξενες θάλασσες μέσα στη νύχτα
ελπίζοντας σε μια στεριά για ένα λεπτό
πόσα ναυάγια συναντάμε;
πόσους ναυαγούς εγκαταλείπουμε;
δύσκολα συνηθίζεις την αλμύρα
πόσο μάλλον όταν οι πληγές σου χάσκουν
στην ανακούφιση σου
στρατοπέδευσαν καπεταναίοι
βρώμικοι και μοχθηροί
μα η ταλαιπώρια σου τους φαντάζει
λυγερούς και ξωτικούς
σε πληροφορώ
πως την Ιθάκη την κατέλαβαν
οι βάρβαροι τελικά
μην επιστρέψεις μόνος σου
ούτε στα κύματα να βαδίσεις
να συμπληρώσουμε τους ωκεανούς με πράξεις πέτρινες
το βήμα μας να ακουστεί τρομακτικό
και ο λόγος μας δίχως κενό._
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)